Do You Know Lizzy Mercier Descloux?

Derde in een reeks over vier sterke vrouwen.
Door Roel Vergauwen

In deze column haalt Roel Vergauwen verloren gewaande parels uit de muziekgeschiedenis van onder het stof. Albums die je niet elke dag op de radio hoort, maar wel een belangrijke rol speelden in de marge van de popmuziek. Als aftrap van deze reeks focussen we in de maand februari graag op vier sterke vrouwen.

Lizzy Mercier Descloux - Mambo Nassau (1981)

Platenlabel: ZE Records/Philips Records, Light in the Attic (reissue)
Producer: Michel Esteban, Steve Stanley
Nationaliteit: Frans
Duur: 51:53
Genre: no wave, mutant disco

De wereldmuziek van de blank generation

Eind jaren ’70, begin jaren ’80 onstond in de Lower East Side van Manhattan de no wavebeweging. Als reactie op de traditionele rockclichés van de punk en de commercialisering van de new wave begonnen bands als Mars, Teenage Jesus and The Jerks en James Chance te experimenteren met repititieve ritmes. Hun nihilistische wereldbeeld werd vormgegeven door experimenten met noise, dissonantie en atonaliteit. Attitude en structuur namen het over van de melodie. Op het einde van de stroming sijpelden ook invloeden uit disco, wereldmuziek en dubreggae door en zag een meer dansbare variant het licht. ESG, Liquid Liquid of Talking Heads zijn de namen die doorgaans geciteerd worden als het over dit onwaarschijnlijke huwelijk tussen punk en funk gaat. Maar die van Lizzy Mercier Descloux vergeet men vaak ten onrechte.

Lizzy wordt geboren in 1956 en groeit op als kunststudente in Parijs. Daar wordt ze verliefd op Michel Esteban die de punkboetiek Harry Cover runt. Het koppel richt samen het muziektijdschrijft Rock News op en besluit in 1976 te verhuizen naar New York waar ze bevriend raken met Patti Smith en Richard Hell.

Descloux en Smith, de godmother of punk, delen een zelfde liefde voor poéte maudit Arthur Rimbaud en wanneer Descloux’s dichtbundel 'Desiderata' een jaar later verschijnt, is het Patti Smith die het voorwoord en de illustraties verzorgt. Lizzy leert zichzelf ondertussen ook gitaar spelen en sticht met gitarist D.J. Barnes de no wave band Rosa Yemen. Een eerste EP verschijnt op het ondertussen legendarische ZE Records (Kid Creole, Suicide, Was Not Was…) dat door Esteban en Michael Zilkha in 1978 wordt opgericht.

Ondertussen is de liefde tussen het koppel bekoeld, al blijft Esteban nog jarenlang aan boord als manager en creatieve partner. Na een eerste solo-album onder haar eigen naam, raakt Descloux de mentaliteit in de Big Apple beu en wil ze op avontuur. Islandplatenbaas Chris Blackwell komt dus als geroepen wanneer hij voorstelt om het volgende album in de Compass Point Studios in Nassau in de Bahamas op te nemen, waarop dat moment ook Grace Jones en Tom Tom Club aan het werk zijn.

Esteban stelt een band samen met onder meer producer Steve Stanley en de Franse synthgigant Wally Badarou, met Descloux als creatieve katalysator. In tegenstelling tot het zwart/wit karakater van voorganger 'Press Color' klinkt 'Mambo Nassau' veel levendiger en kleurrijker. De muziek is nog steeds geworteld in de no wave maar Afrobeat en dubreggae doen hun intrede. De teksten van Descloux die eerder gekozen lijken omwille van de klankkleur en ritme dan omwille van de betekenis vertonen een zelfde speelsheid. 

De release wordt echter wel ontsierd door chronische distributieproblemen en Estebans vertrek bij ZE Records. Ondanks het matige succes mag ze uiteindelijk nog 3 albums maken waarvoor ze naar Zuid-Afrika en Brazilië trekt. Ze scoort haar enige hit 'Mais où sont passées les gazelles?', maar besluit om zich na het geflopte album 'Suspense' te concentreren op schrijven, filmmuziek en schilderen. Lizzy Mercier Descloux sterft in 2004 op 47-jarige leeftijd op Corsica aan kanker.

De ontdekkingsreis was voor haar gelukkig altijd belangrijker dan het resulaat. Als één van de spilfiguren van de mutant disco lag ze mee aan de basis van de indie dance van de jaren ’90 (Primal Scream, Happy Monday, Stone Roses) en van de electroclash en nu school of no wavebeweging een decennium later (The Rapture, LCD Soundsystem, !!!). Maar haar meest opmerkelijke gave was dat ze al met wereldmuziek stoeide nog lang voor dat een begrip werd. Zouden Peter Gabriel, MIA, Vampire Weekend of Major Lazer hetzelfde geklonken hebben zonder haar 'Mambo Nassau'?

read more about
Next Story