Video: Άλμα από το Δόντι του Γίγαντα

Μια βδομάδα στις Άλπεις ολοκληρώθηκε με τρία νέα wingsuit-BASE jumps για λίγους τυχερούς πιλότους.
Red Bull Hellas

Νωρίτερα μέσα στη χρονιά, οι πιλότοι Matt Gerdes, Roch Malnuit, και Erwan Madoré της ομάδας wingsuit Squirrel πρωτοστάτησαν επιχειρώντας, για πρώτη φορά άλμα wingsuit-BASE jump από το σημείο Dent du Géant (Το Δόντι του Γίγαντα) στις Άλπεις, αλλά και δύο επιπλέον πρωτοποριακά εγχειρήματα παρέα με τον φίλο τους Pierre Fivel. Στο video μπορείτε να παρακολουθήσετε μερικά behind the scenes στιγμιότυπα από την προετοιμασία ενώ παρακάτω μπορείτε να διαβάσετε τι δήλωσε ο Matt Gerdes για την εμπειρία του.

Ήταν μια πολυάσχολη εβδομάδα για μας. Πραγματοποιήσαμε τρία νέα άλματα με ασφάλεια. Αυτό είναι πολύ ωραίο συναίσθημα.

Το Dent du Géant, ψηλά και γυμνά στα δεξιά © Tarquin Cooper

Η έρευνα απαιτεί αν χρησιμοποιήσεις τα χέρια και τα πόδια σου. Πρέπει να πας ακριβώς στο σημείο που θέλεις και να κοιτάξεις την τοποθεσία από την κορυφή. Ο Roch και ο Erwan έχουν μεγάλη αλπική εμπειρία. Γνώριζαν όλες τις διαδρομές. Διερευνήσαμε το Δόντι του Γίγαντα με λέιζερ από κάτω (καθώς κάναμε σκι) τον Ιανουάριο του 2012. Ο Erwan είχε ελέγξει την περιοχή του Rognon du Plan λίγες εβδομάδες πριν πραγματοποιήσουμε το άλμα από εκεί, και ενώ ξέραμε ήδη πόσο ψηλό είναι το Noire de Peuteray, δεν το συνειδητοποιήσεις μέχρι τη στιγμή που θα βρεθείς στην κορυφή του και θα κοιτάξεις κάτω, καθώς ελέγχεις την περιοχή με λέιζερ. Μόνο έτσι μπορείς να καταλάβεις αν θα μπορέσεις να κάνεις το άλμα ή όχι.

Το μυστικό της επιτυχίας είναι το να φέρεις όσο λιγότερο εξοπλισμό γίνεται. Αυτό βέβαια κάνει την ανάβαση πιο τρομακτική, λόγω των κοντών σχοινιών και της ελάχιστης προστασίας. Αλλά με αυτό τον τρόπο έχεις λιγότερα να κατεβάσεις μιας και ότι ανεβάζεις κατεβαίνει μετά σαν εναέρια αποσκευή.

Το ανέβασμα είναι πιο δύσκολο από το κατέβασμα. © Matt Gerdes/Squirrel

Ατελείωτη ανάβαση για μια κατάβαση δευτερολέπτων. Η ανάβαση στο Noire de Peuteray είχε τη μεγαλύτερη διάρκεια. Η ανάβαση πήρε τρεις ώρες την πρώτη μέρα, μια νύχτα στο καταφύγιο και μετά ξύπνημα στις 2.30 τα ξημερώματα για ανάβαση, η οποία κράτησε 10 ώρες αυτή τη φορά… και στη συνέχεια μια πτήση 2 λεπτών που θα σε προσγειώσει στο αυτοκίνητο!

Χρειαζόμαστε φως, αέρα και καλή ορατότητα. Γι' αυτό και πρέπει να γίνει πολύ σωστή επιλογή βάση καιρού. Το να κατέβεις περπατώντας, να κολλήσεις στην κορυφή ή να πηδήξεις κάτω από κακές συνθήκες είναι σκέτος εφιάλτης.

Η περιορισμένη ορατότητα είναι εξαιρετικά επικίνδυνη. Φυσικά και έχει τύχει να πετάξουμε ανάμεσα σε σύννεφα. Αν κρατήσει περισσότερο από ένα λεπτό ή εάν δεν ξέρεις που ακριβώς πηγαίνεις, μπορεί να βρεθείς σε πολύ μεγάλο κίνδυνο. Αν πάλι κρατήσει για λίγο και ο πιλότος έχει αρκετή εμπειρία ώστε να μπορεί να καταλάβει πως αλλάζει το έδαφος από κάτω, τότε είναι ΟΚ.

Ο Roch μας οδήγησε πάνω στο Dent du Géant. Ήταν μια σχετικά απλή ανάβαση, με τη βοήθεια ενός γιγαντιαίου σκοινί να μας οδηγεί στα τυφλά σημεία της πλαγιάς μέχρι την κορυφή των 4,013 μέτρων, από την οποία και πετάξαμε με τις στολές wingsuit σχεδόν μέχρι το Chamonix.Αργότερα, ρώτησα τον Roch για ποιο λόγο βρισκόταν εκεί το σχοινί και μου εξήγησε ότι ο κύριος λόγος ύπαρξής του ήταν να βοηθάει τους ντόπιους ξεναγούς να οδηγούν τους τουρίστες στην κορυφή του βουνού, μιας και υπάρχουν πολύ λίγες προσιτές διαδρομές στην Ιταλική πλευρά του βουνού Blanc Massif.

Έχει ανάψει το κόκκινο λαμπάκι; Ε,τότε φύγαμε! © Matt Gerdes/Squirrel

Το μεσημέρι πήραμε το τραμ για το Rognon du Plan. Αυτό όμως δεν σημαίνει πως ήταν εύκολο. Κατεβήκαμε γρήγορα την απότομη κορυφογραμμή, και καθώς ο δρόμος έφτανε στη βόρεια πλευρά, ένιωσα την αλλαγή υψομέτρου- 1,500μ. ενός αέριου χώρου πίσω μου καθώς προσεγγίζαμε αργά και σταθερά το σημείο εκείνο του γκρεμού από το οποίο θα μπορούσαμε να πηδήξουμε. Ο «βατήρας» μας ήταν ένα ωραίο, επίπεδο σημείο από γρανίτη, από όπου και πετάξαμε πίσω στο Chamonix, διανύοντας ένα υψόμετρο 2,600μ σε μόλις 2 λεπτά και 30 δευτερόλεπτα.

Η επόμενη μέρα ξεκίνησε το προηγούμενο βράδυ. Κάναμε πεζοπορία μέχρι το καταφύγιο Borelli, στην Ιταλική πλευρά του βουνού Blanc, όπου και σταματήσαμε για το βράδυ. Βάλαμε τα ξυπνητήρια μας στις 2:30πμ, έτσι ώστε να έχουμε αρκετό χρόνο να φτάσουμε στην κορυφή αλλά και να κατέβουμε πριν νυχτώσει σε περίπτωση που δεν μπορούσαμε να κάνουμε το άλμα για τον οποιοδήποτε λόγο. Έχοντας περπατήσει λίγα λεπτά στο συγκεκριμένο μονοπάτι, θυμήθηκα τι μας είχε πει ο Roch για τα μονοπάτια της νότιας πλευράς. Ήταν απίστευτα βρώμικα, υγρά, εκτεθειμένα και εξαιρετικά δύσκολα στο να τα ακολουθήσεις. Δεν θα υπήρχε δυνατότητα κατάβασης.

Μας πήρε 10 ώρες να φτάσουμε στην κορυφή. Το μυαλό μου δεν ξέφυγε ούτε μια φορά από το στόχο, ο οποίος ήταν να καταφέρω να φτάσω στο επόμενο σημείο της αναρρίχησης χωρίς να σκοτωθώ ή να σκοτώσω τους φίλους μου, απελευθερώνοντας έναν από τους 10,000 ογκώδη εμπόδια που υπήρχαν στο βουνό, το οποία είχαν δημιουργηθεί από ένα συνονθύλευμα υγρής άμμου και πάγου που σιγά σιγά έλιωνε.

Αν έλεγα πως ευχαριστήθηκα αυτή την αναρρίχηση θα ήμουν ψεύτης. Παρόλα αυτά η κορυφή απέπνεε δέος και τη στιγμή που κοιτάξαμε μέχρι την άλλη άκρη στην απότομη ανατολική πλευρά, ξέραμε ότι θα είμαστε σπίτι το πολύ σε 2 λεπτά... και έτσι έγινε.

Θες να μάθεις περισσότερα για το BASE jumping; Ρίξε μια ματιά στο βιβλίο του Matt Gerdes, The Great Book of BASE. Μάθε περισσότερα για ομάδα wingsuit Squirrel στο squirrel.ws.

Βρες μας και στο www.facebook.com/redbulladventure

δες περισσότερα
Next Story