5 muziekdocumentaires die je niet mag missen

Naar aanleiding van de nieuwe film van RBMA hebben wij voor jou deze heerlijke top 5 samengesteld.
Q-Tip @ Red Bull Music Academy
Q-Tip @ Red Bull Music Academy © Christelle de Castro/Red Bull Content Pool
Door De Rode Stier

1. ‘Anvil! The Story of Anvil’ (2008)

Prijzen: Independent Spirit Award voor Beste Documentaire; Evening Standard British Film Award voor Beste Documentaire
Duur: 90 minuten

Spinal Tap bestaat echt. Nou ja, echt. Er is een band met een vergelijkbaar verhaal, al zijn ze niet Brits maar Canadees. Halverwege de jaren tachtig effende Anvil de weg voor toekomstige metalmegasterren als Metallica, Anthrax en Slayer. In ‘The Story of Anvil’ blikt de band 25 jaar na dato terug op die gouden tijd, die maar even duurde en uiteindelijk nergens toe leidde. Ze zijn terug in hun thuisstad Toronto, waar Lips, de emotionele leadzanger, nu vijftig jaar oud, schoollunches en fruit rondbrengt voor een cateringbedrijf.

Maar Anvil geeft niet op. Je ziet hen optreden in piepkleine clubs in de stad. Ze proberen van alles om hun carrière uit het slop te trekken, van een Europese budgettour georganiseerd door een Oost-Europese vrouw die hen benaderd heeft via internet tot een lening van een familielid voor het financieren van hun dertiende album, ‘This Is Thirteen’, en de cold calls naar platenbazen. Wat de band gaande houdt, is de enorme drive van frontman Lips en zijn vriendschap met drummer Robb Reiner. Die vriendschap vormt het kloppende hart van deze film.
(Richard S. Chang)

2. ‘Beats, Rhymes and Life: The Travels of A Tribe Called Quest’ (2011)

Duur: 97 minuten

Deze documentaire is allesbehalve saai. Regisseur (en acteur) Michael Rapaport is niet geïnteresseerd in kritische observaties over een van de meest gevierde hiphopgroepen aller tijden. Hij is gewoon fan van A Tribe Called Quest en wat hij wil is hun verhaal vertellen. De film is levendig, oprecht en zit natuurlijk boordevol goeie muziek. We volgen de geschiedenis van Tribe van het nederige begin in Queens tot het toppunt van hun roem en zien ondertussen Pete Rock, Busta Rhymes, Dennis Miller, Talib Kweli, De La Soul, Common, Too $hort, The Roots, Beastie Boys, Mos Def en Ludacris langskomen.

Ook komen we te weten dat een nieuw Tribe-album er hoogstwaarschijnlijk niet in zit. Tussen Phife en Q-Tip schuilt te veel drama, te veel controverse, te veel tijd. En reünietournees zijn leuk voor even, maar ze houden een keer op. Sterker nog, een paar maanden geleden stelde Tribe dat hun voorprogramma voor Kanye West hun “allerlaatste show ooit” zou zijn. Dit is het echte, onversneden verhaal. Beats, rhymes en een heleboel leven.
(Luke Winkie)

3. ‘Don’t Look Back’ (1967)

Duur: 96 minuten

Bob Dylan is een eikel. En hier zien we Dylan op zijn allereikeligst precies aan het begin van zijn onstuitbare opmars. Deze docu, geregisseerd door D.A. Pennebaker, volgt Dylan op zijn Britse tour van 1965. De film begint met de inmiddels beroemde video van ‘Subterranean Homesick Blues’. Ook zien we vroege beelden van Dylans hysterische fans en zijn bizarre, flirterige verhouding met pers en publiek.

Folkzangeres Joan Baez, op dat moment zijn grote liefde, vergezelt hem als altijd, en verder verschijnen John Mayall, Ginger Baker en Allen Ginsberg. Maar de beste cameo is die van Donovan. Dylan ontmoet zijn folkcollega, net als hij een aanstormend talent, op een feestje in een hotel. Wat volgt is een van de bruutste songbattles ooit. Dylan wint natuurlijk. Het is een van de meest agressieve, bedreigende en magische momenten van zijn leven, en als kijker ben je erbij.
(Elliott Sharp)

4. ‘Some Kind of Monster’ (2004)

Prijzen: Independent Spirit Award voor Beste Documentaire
Duur: 141 minuten

De eerste vijf albums van Metallica – ‘Kill ’Em All’, ‘Ride The Lightning’, ‘Master Of Puppets’, ‘...And Justice For All’ en ‘Metallica’ – vormden de soundtrack van mijn jeugd. In mijn ogen waren deze mannen onoverwinnelijk, onsterfelijk, onverzettelijk, oneerbiedig. Zo stoer, zo bad-ass. Maar niets is voor eeuwig en er zit ook iets bovenzinnelijk moois in het aanschouwen van idolen die van hun voetstuk vallen. En dat is precies wat er zo goed is aan ‘Some Kind of Monster’.

Deze docu toont onze metalhelden meer dan tien jaar na het afleveren van hun laatste relevante werk (‘Metallica’ uit 1991). Terwijl ze bezig zijn met ‘St. Anger’, stapt bassist Jason Newsted uit de band en laat frontman James Hetfield zich opnemen in een afkickkliniek. Ze zijn oud, moe en chagrijnig, en de film volgt de metalmopperpotten terwijl een ‘prestatiecoach’, of eigenlijk gewoon een therapeut, hen weer op de rails probeert te krijgen. Al kijkende vraag je je af of het ooit nog wat wordt. We zien de kleingeestige machtsstrijd en het kinderachtige geruzie van volwassen mannen. Ook Dave Mustaine, Megadeth-oprichter en voormalig bandlid, komt nog even langs en hij blijkt nog steeds behoorlijk pissig. Het wordt pijnlijk, het wordt treurig, het wordt ronduit zielig. Maar het is wel echt.
(ES)

5. ‘Style Wars’ (1983)

Prijzen: Juryprijs voor Beste Documentaire op het Sundance Film Festival
Duur: 70 minuten

Geen enkele film heeft de begindagen van de hiphopcultuur zo weten te treffen als ‘Style Wars’. Dat maakt ook niet uit, want ‘Style Wars’ is meesterlijk. De film legt moeiteloos de relatie bloot tussen graffiti, rap en breakdance. Hoewel het tegenwoordig misschien niet zo opvalt, waren die drie vanaf het begin nauw met elkaar verweven. KASE 2, een van de charismatische graffitiartiesten op wie regisseur Tony Silver zijn camera richt, rapt over zijn kunst. B-boys dansen op de beats. En de dynamiek draait rond en rond.

‘Style Wars’ doet niet aan als een film uit de oude doos. De beeldvoering oogt fris en de filmmakers laten simpelweg zien hoe het is. Een van de beste kanten van ‘Style Wars’ is de toegang die de makers hebben tot graffitiartiesten, breakdancers en het stadsbestuur van New York, inclusief interviews met toenmalig burgemeester Ed Koch en Richard Ravitch, hoofd van het openbaar vervoer in de stad. De muziek die je hoort is onder meer van The Sugarhill Gang, Fearless Four, Grandmaster Flash en Rammellzee.
(RSC)

read more about
Next Story