Music
Het nieuwe gezicht van The Girl Who Cried Wolf
Michael-John Joosen en Lion Beach over 'Tin Man', de nieuwe van The Girl Who Cried Wolf.
‘Tin Men’, de nieuwe van The Girl Who Cried Wolf, werd geschreven op een perron, te midden op hun smartphone tokkelende pendelaars. Een meer hedendaagse reflectie op het leven is haast ondenkbaar. De sound van het nummer klinkt vertrouwd, maar het is vooral de stijlbreuk tussen de video en de visuals die we gewend zijn van de band die opvallen. Een gesprek met Michael-John Joosen en de beeldenmakers van Lion Beach drong zich op.
Met de clip voor ‘Tin Men’ gaan jullie radicaal in tegen wat we van The Girl Who Cried Wolf gewend zijn. Hoe zit dat?
MJ: Ik ben al een hele tijd gek op de animaties van Lion Beach. En omdat ‘Tin Men’ het begin van een nieuwe muzikale koers voor onze band aanduidt, leek het ons het geschikte moment om ook visueel met iets nieuws te komen. Onze vorige clips waren zeer filmisch, en speelden zich - al is dat echt toevallig - bijna altijd in een bosachtige omgeving af. Dat we nu met iets veel grafischer en kleurrijker komen aanzetten, vind ik verfrissend.
Welke veranderingen zitten er muzikaal aan te komen?
MJ: We schrijven meer op zichzelf staande nummers. Toen we in 2015 het album 'Ruins' uitbrachten, vormden de songs één geheel. We hebben onze sets dan ook lange tijd in de volgorde van het album gespeeld. Nu zijn we geëvolueerd naar een meer afzonderlijke klank per nummer. Een refrein zou bijvoorbeeld twee jaar geleden haast ondenkbaar geweest zijn. Sterkere nummers nu dus, maar het duistere en de melancholie blijft wel in onze klank zitten. Je zou het misschien best kunnen omschrijven als Portishead, Swans of Chelsea Wolfe met een vleugje pop.
Zal het ontwerp van jullie toekomstige plaat ook in de lijn liggen van deze clip?
MJ: Dat denk ik wel. Voor 'Ruins' gebruikten we symbolen, waarbij elk teken bij een ander nummer hoorde. Van die metal-sfeer willen we nu wat afstappen, naar iets dat in één lijn ligt met de nieuwe clip. De rode draad wordt wat hedendaagser.
Ga je dan echt voor een volledige imagoswitch?
MJ: Zo radicaal gaan we niet. Maar ik heb wel gemerkt dat bepaalde metal- en stonerblogs, die onze vorige clips met plezier hebben gedeeld, wat terughoudender reageren op de clip voor ‘Tin Men’. Dat terwijl er bijvoorbeeld in ‘Taken’ meer triphop stak dan nu in 'Tin Men', waardoor het nummer muzikaal net beter aansluit bij die blogs. We klinken in het algemeen ook harder. Live gaat het er een stuk heftiger aan toe dan op plaat, en dat gaat ook zeker zo blijven. Ik denk dat je onze nieuwe visuele stijl een beetje kan vergelijken met wat Brutus doet: zij kiezen voor lichte artwork, terwijl hun muziek keiharde post-rock en metal is. Door het visuele gedeelte hedendaags en fris te houden, kan hun muziek een breder publiek aan. Dat proberen wij nu ook te doen.
Wat gebeurt er in de clip?
LB: Het begint met een geboorte, waarbij het personage in een soort foetushouding zit. Daarop volgt een periode van kind zijn, en gebeurt er vanalles. Zo is er een verjaardag, die voor een kind nog veel meer betekenis draagt dan voor een volwassene. Net daarna volgt de overgang naar de pubertijd, waarin het personage zijn eerste liefde tegenkomt, en tegelijk zijn eerste tegenslagen. Naar het einde toe versnelt alles, tot hij bij de dood is.
Start je voor dit soort video ook vanuit een tekening, zoals bij een animatiefilm?
LB: We beginnen natuurlijk altijd met een paar schetsen om het verhaal uit te werken en onze ideeën aan elkaar uit te leggen, maar daar blijft het meestal bij. Wij creëren onze werelden meteen in 3D. Voor deze clip hebben we gebruikgemaakt van een soort animatiebibliotheek, waarin je tal van opgenomen bewegingen kan terugvinden. Het zijn bewegingssjablonen die je kan toepassen op je eigen personage. Bij de volgende stap kies je vanuit welke hoek je het personage gaat ‘filmen’ en pas je de kleuren toe, waarna de video frame per frame gerenderd wordt. Hoe groter elk frame, hoe langer dat proces duurt. Daarom is de video ook vierkant: een kleiner beeld geeft een kortere rendertijd.
Een vierkant frame is nochtans een modeverschijnsel in de filmwereld.
LB: En zo slaan we twee vliegen in een klap. Verschillende films hebben al bewezen dat een vierkant beeld werkt, dus dachten we: waarom ook niet voor deze clip? Het verhaal draait duidelijk rond één personage, dus het kader was een perfect match. Het resultaat werd dus een combinatie van efficiënt en tegelijk gevoelsmatig werken.
Welke beelden werken inspirerend?
LB: De clips van Brihang. Ze passen perfect bij de vertellende muziek die hij brengt. Ook Lernert & Sander en Romain Gavras, die de clip voor ‘Gosh’ van Jamie XX maakte, zijn echte inspiratiebronnen.
MJ: Door de laatste clip van High Hi voor hun nummer ‘Islands Full Of Gold’ ben ik bij Lion Beach terechtgekomen. Ook de clips van RY X zijn top. Ze maken vaak gebruik van slow motion of spelen zich achterwaarts af. Op zich nogal clichématig, maar het werkt. Daarnaast is de clip voor ‘Bunker’ van Balthazar nog steeds een van mijn favorieten.
LB: Maar soms kunnen inspiratiebronnen je eigen werk ook tenietdoen. Zo heeft Willow voor het nummer ‘Sweater’ een clip die gebruik maakt van projection mapping. Iets beters maken is onmogelijk. Je inspiratiebron wordt zo onbruikbaar.
MJ: Dat is waar. Hetzelfde geldt voor clips van OK Go: wie zich op hun stijl inspireert, blijft voor altijd in de schaduw staan.
