Pieter Dudal van Dauw
© Pieter D'Hooghe
Music

Monnikenwerk in de niche: maak kennis met het Belgische platenlabel Dauw

Er zijn verschillende Belgische nichelabels die vanuit woonkamers op een DIY-manier de wereld bereiken met spraakmakende releases. Zoals Dauw, het ambient-label van Pieter Dudal en Femke Strijbol.
Geschreven door Pieter D'Hooghe
9 minuten lezenGepubliceerd op
Op de bel van een rijwoning in het rustige Gentbrugge prijkt trots ‘Dauw HQ’. In de woonkamer staan een hoop nog te verzenden postpakketjes, en tegen de muur staan een pak nog in te pakken platen en cassettes. Labelbaas Pieter Dudal schenkt ons een tas koffie in, terwijl zijn bruin gevlekte kat zich op onze schoot komt nestelen. Vanuit de tuin stijgt het gekakel van een kip op die net een ei heeft gelegd. “Sorry daarvoor,” glimlacht Pieter verontschuldigend, “maar investeren in een bureau heb ik nooit willen doen. Ik investeer liever in mijn artiesten.” Het is een statement dat nog vaak zal terugkomen doorheen ons gesprek.
Dauw is altijd al een woonkameroperatie geweest. Een kleine operatie ook, want sinds het ontstaan wordt het label gerund door hetzelfde duo: Pieter staat in voor de muziek, Femke Strijbol verzorgt de grafische kant. De hoes van elke release is dus van haar hand. “Ik woonde vroeger, als student, samen met de vriend van Femke”, vertelt Pieter. “Ik maakte toen nog zelf muziek en was bezig aan mijn eerste EP. Toen Femke bij ons kwam intrekken en ze mij haar grafisch werk toonde, was ik meteen helemaal verkocht. Ik vroeg haar of ze het artwork voor mijn EP wou maken. De afgewerkte hoezen liggen hier nog steeds op zolder, maar de muziek is nooit afgeraakt. Nog niet.”
Een ontwerp van Femke Strijbol
Een ontwerp van Femke Strijbol
Niettegenstaande die eerste samenwerking als een valse start kon worden beschouwd, deed het bij Pieter ook een ander idee ontstaan. “Ik zag hoe de kracht van haar kunst paste bij de ambient-muziek waar ik fan van ben en poneerde terloops dat we een label zouden moeten starten. Femke zag dat zitten, zei ze, en dus kon ik op zoek naar een eerste artiest.” De Finse muzikant Olli Aarni werd zijn doelwit. “Ik wist niet goed hoe hoog ik kon grijpen, maar ik trok mijn stoute schoenen aan en stuurde een mail naar Olli. Hij maakt prachtige muziek met tape-loops die kan rekenen op heel wat bijval in de scene, dus ik had niet gedacht dat hij meteen ja zou zeggen. Het was ook niet alsof we iets hadden om hem te overtuigen.”
Wat was hun pitch dan? “Vinyl was te duur”, herinnert Pieter zich. “Wij waren nog maar studenten. Dus beslisten we dat we een cassettelabel zouden worden. Vijftig stuks per release. Maar wat ons vooral uniek maakte, was dat het van meet af aan vaststond dat elke hoes door Femke zou ontworpen worden. Dat was toen en nu nog altijd één van de grote redenen van ons succes. Zowel bij artiesten als kopers.” Het is ook niet overdreven om te spreken van succes. Hun eerste release verkocht in twee dagen uit. “Dat was echt hallucinant, en de bal is sindsdien niet meer gestopt met rollen. Wij hebben nooit één euro toegestopt aan het label. Integendeel. Doorheen de jaren hebben we een kleine reserve opgebouwd waardoor we ruimte hebben om echt te groeien.”
"De populariteit van cassettes heeft ook een minder leuke kant: de druk op de producenten is immens, de wachttijden groeien en er gebeuren veel fouten."
Pieter Dudal
“Het eerste waar we in geïnvesteerd hebben, was een partner om onze cassettes te dubben”, gaat Pieter verder. “Voor de eerste twee releases heb ik dat nog zelf gedaan.” Hij zucht bij de herinnering. “Ik had een nieuw cassettedeck gekocht waarmee ik twee tapes tegelijk kon opnemen. Die hing ik aan mijn laptop en achter mijn uren zette ik mij daar dan aan. Vijftig releases betekent vijfentwintig keer naar een album luisteren. Ik werd daar gek van. Ik moest trouwens ook iedere keer vragen aan mijn huisgenoten om hun gsm’s af te zetten want dat verstoorde die opnames. Dat ging ik echt niet volhouden.”
Pieter Dudal in zijn huiskamer
Pieter Dudal in zijn huiskamer
Net als vinyl, steeg ook de cassette weer in populariteit in die tijd. Dauw vond eerst een partner in Groot-Brittannië om de cassettes te maken, maar na een tijd ging de kwaliteit naar beneden. Via-via kwamen ze in contact met een Italiaans bedrijf, maar dat leverde op een jaar tijd geen enkel goed product af. “De A-kant die op de B-kant stond, overstuurd geluid, het was echt een ramp”, zucht Pieter. “En dan merk je dat de populariteit van zo’n muziekdrager ook een minder leuke kant heeft. De druk op de producenten is immens, de wachttijden groeien en er gebeuren veel fouten. Nu, gelukkig zorgt zoiets ook wel voor het ontstaan van nieuwe bedrijven, waardoor we nu een partner gevonden hebben met wie het wel allemaal goed gaat.”
Dat is belangrijk want compromissen maken is iets wat het Dauw-duo nooit wil en zal doen. “Femke ontwerpt niet alleen alle hoezen, ze zeefdrukt ze ook nog eens allemaal zelf in haar atelier. Op haar eentje. En dan moet je weten dat een zeefdruk laag per laag wordt gedaan.” Pieter haalt er een release bij. “Dit ontwerp bestaat uit vijf lagen en is verschenen in een oplage van driehonderd stuks. Voor Femke betekent dat zo’n 1.500 keer ‘strijken’ met haar pers. Het is monnikenwerk, maar mijn hart zou breken, mochten we opeens een offsetdruk bestellen. De consistentie en herkenbaarheid van onze hoezen, de kwaliteit van het papier en het ambachtelijke van dat zeefdrukken zijn onlosmakelijk verbonden met de identiteit van Dauw.”
De gestage groei van hun bekendheid zorgde ervoor dat het duo na enkele jaren een grote droom in vervulling kon doen gaan: een plaat uitbrengen op vinyl. “Het spaarpotje groeide en het leek ons beiden een fijne uitdaging om aan te gaan. We wisten ondertussen wel hoe we onze cassettes kwijt konden geraken, maar vinyl is nog een heel ander product. Femke moest op een nieuw formaat beginnen denken, en ook ik moest het groter zien, want je kunt niet maar vijftig platen laten persen. De oplages zijn groter, en dus moet ook de distributie anders en beter.”
Maar ook dat bleek voor Dauw niet echt een probleem. Van de 44 releases die ze uitbrachten, hebben ze amper stock liggen. “Iemand die nog voor Erased Tapes heeft gewerkt (een bekend ambient-label dat aan onder meer Nils Frahm onderdak verschaft, red), zei mij dat zijn vroegere baas jaloers zou geweest zijn op het tempo waaraan wij onze releases verkocht krijgen”, glundert Pieter.
Die financiële zekerheid en populariteit geven aan Dauw de ruimte om meer risico’s te nemen en opkomende artiesten een platform te geven. “In het begin ga je onbewust kiezen voor dingen waarvan je ergens wel weet dat ze gaan werken”, verklaart Pieter. “Ondertussen heb ik het gevoel dat ik zelf wat richting kan geven aan de scene. Neem nu r beny, een Amerikaanse artiest die al verschillende platen bij ons uitbracht. Ik heb hem toevallig leren kennen via Instagram – we zijn beide enorm bezig met modulaire synths. Hij maakte dus al muziek, maar had nog nooit iets uitgebracht. Tot ik hem vroeg of hij interesse had om dat bij ons te doen. Dat kon hij eerst niet goed vatten, want hij had nooit gedacht dat iemand in zijn muziek zou geloven, laat staan een vinylpersing voor hem zou betalen. Maar kijk, de eerste druk was op tien uur tijd uitverkocht en ook de volgende driehonderd stuks waren meteen weg. Hij heeft mij vervolgens gevraagd om een tour voor hem te booken in Europa en nu is hij zelfs al aan het kijken om volledig van zijn muziek te beginnen leven. En dát is waarvoor ik het doe. We zijn begonnen met gewoon muziek uit te brengen, maar intussen wil ik nog zoveel meer betekenen voor onze artiesten. Ik wil een echte community opbouwen.”
En wederom zal het de huiskamer zijn die in het bouwen van die community een belangrijke rol speelt. “In het tweede jaar van ons bestaan zijn we hier begonnen met huiskamerconcerten”, herinnert Pieter zich. “Meestal met onze eigen artiesten, maar opeens klopte ook Peter Broderick aan, die samenwerkte met Efterklang, Nils Frahm en Rival Consoles. In de scene was het kennelijk al snel geweten dat er in België een klein stadje was waar je terecht kon voor intieme concerten.”
Daarnaast brengt Pieter sowieso ook graag artiesten met elkaar in contact. “Soms luister ik naar onze releases en stel ik me voor hoe bepaalde samenwerkingen zouden klinken. Zo heb ik The Humble Bee voorgesteld aan Benoît Pioulard – twee muzikanten die heel verschillende albums bij ons uitbrachten. Dat leidde tot twee prachtige releases. Het kan melig klinken, maar mensen samenbrengen op een ongedwongen manier – of het nu is om naar muziek te luisteren of om muziek te maken – is een belangrijk deel van onze identiteit geworden.”
"Media vinden die over ons willen schrijven, dat is bijna onmogelijk"
Pieter Dudal
Toch is het niet allemaal rozengeur en maneschijn, want gelijk welk nichelabel blijft constant werken in de schaduw. “Wij verkopen goed, dus promotie hebben wij niet per se nodig”, aldus Pieter. “Maar ik wil mijn artiesten ook echt verder helpen, en recensies of interviews helpen daar immens bij. En daar wringt vaak het schoentje, want media vinden die over ons willen schrijven, dat is bijna onmogelijk. Nochtans is het voor mainstream media een kans om hun publiek iets nieuws te leren kennen, te verwonderen en zelf ook een laag toe te voegen aan hun identiteit. Maar jammer genoeg blijken clicks veelal belangrijker. Vorig jaar werden we genomineerd voor een Red Bull Elektropedia Award, en dat deed eigenlijk wel deugd. Het feit dat een groep kenners, een jury van professionals, ons label opgemerkt had, bevestigde dat we goed bezig zijn.”
De volgende lading Dauw-releases ligt klaar om verzonden te worden
De volgende lading Dauw-releases ligt klaar om verzonden te worden
“Maar ik laat het niet aan mijn hart komen”, zegt de labelbaas berustend. “Het afgelopen jaar heeft aangetoond dat het mogelijk is om als nichelabel relevant en succesvol te zijn. Je moet geloven in jezelf, trouw blijven aan je waarden en identiteit, je artiesten steunen zodat hun zelfvertrouwen groeit, en vooral geen keuzes maken op basis van geld. Als ik wou cashen, dan had ik een hiphoplabel moeten starten. De volgende stap is kijken of ik hier zelf van kan leven, want om het label naar een nog hoger niveau te tillen, moet ik er voltijds mee bezig kunnen zijn. Maar dat is geen doel op zich. Het doel is en blijft om mensen samen te brengen, een platform te geven en te doen groeien.”
Alle releases van Dauw zijn - meestal nog enkel digitaal - beschikbaar op dauw.bandcamp.com.