Fornet
© Pieter D'Hooghe
Music

Deze band speelde zes uur lang hetzelfde nummer

Zes uur lang hun nieuwe single ‘The Great Carrier’ spelen, dat was het plan van Fornet in de Beursschouwburg. Een uitputtingsslag voor de Limburgse avant-punkband én zijn publiek.
Geschreven door Pieter D'Hooghe
9 minuten lezenGepubliceerd op
Twee uur voor Fornet begint aan zijn marathonsessie, wandelen we het café van de Beursschouwburg in hartje Brussel binnen. De band is druk in de weer met het opstellen van zijn materiaal. Er is een pad vrij gemaakt van de PA tot aan het podium dat druk bewandeld wordt door Bert, de sound engineer van de groep. Laurens, de manager van de band, komt ons tegemoet, en we vragen hem of alles in orde komt. Hij antwoordt positief, maar zijn afwezigheid verraadt dat er nog één en ander moet gebeuren. “Ben jij er klaar voor?”, vraagt hij plots. We vertellen hem dat we niet goed weten waar we ons aan moet verwachten. Zelfs thuis luisteren we geen zes uur aan één stuk naar onze favoriete song van het moment.
“Moeten die flightcases hier nog staan?”, vraagt gitarist-zanger Johan aan niemand en iedereen tegelijk. Hij wacht niet op een antwoord en begint de zaal op te ruimen. Bassist Patrick schiet hem te hulp. In een hoek warmen drie dansers zich op – twee vrouwen en een man. Ze hebben het over de voordelen van hun lenigheid in bed, terwijl op het podium eindelijk aan de soundcheck kan worden begonnen. Over minder dan een uur moet de marathonsessie van start gaan.
De elektronische drum en bassamples van drummer Cis vullen de ruimte. Gitarist Thibaud wacht intussen zacht tokkelend op een akoestische gitaar zijn beurt af. De spanning stijgt.
Er wordt eten besteld via Deliveroo: falafel met pikante looksaus blijkt de favoriet van Fornet te zijn. “Maar fuck, die gaan pas leveren als we al begonnen zijn”, vloekt de manager. “Bon, dat wordt zonder eten op het podium.”
Om de tijd te doden, komt Cis na zijn soundcheck vertellen wat er vanavond staat te gebeuren. “Maar veel valt er in feite niet te vertellen. We waren het nummer aan het repeteren – een uur aan een stuk – en ik raakte het maar niet beu. Dus heb ik voorgesteld om het de volgende keer zes uur te spelen. (lacht) Zie het als een soort performance, om zowel onszelf als het publiek uit te dagen. Bij Fornet hebben we wel vaker wilde ideeën, en in plaats van ermee te blijven zitten, voeren we die meestal gewoon uit.”
Het is bijna tijd om te beginnen maar Cis wil nog één ding geregeld krijgen. “Die muurtekening moet bedekt worden. Kunnen we daar niets op projecteren, Bert?” Een kleine tien minuten later zijn de verstrengelde zonnebloemen achter het podium verborgen en wordt er in het groot ‘FORNET presents TWO IS A REMOTE’ geprojecteerd.
Fornet
Fornet

UUR 1

Om 18u04 knalt de muziek Danny L Harle – een held van Cis – nog steeds door de boxen. “Ideale intromuziek”, lacht toetsenist Stijn. “Maar bon, we zijn nu wel al vier minuten te laat. Zouden we niet eens beginnen? Straks klagen de mensen dat we te kort hebben gespeeld.” Harle wordt het zwijgen opgelegd en Johan begeeft zich naar het podium. Hij begint de tekst van ‘The Great Carrier’ solo te scanderen.
De frontman van Fornet is nog geen vier zinnen ver, als Laurens de zaal komt binnengelopen met het eten. Balen voor Johan – hij zit vast voor de komende zes uur. De rest van de band kan snel nog iets naar binnen spelen, alvorens ook zij druppelsgewijs het podium bestijgen. Eerst spekt Cis de spoken word aan met soundscapes, dan volgt Thibaud op akoestische gitaar, en tegen de vijfde versie van het nummer staan ook Patrick en Stijn op het podium.
Fornet
Fornet
Terwijl de groep geleidelijk aan opbouwt naar de ‘gewone’ versie van de song, begint ook het publiek zich te nestelen. Een aantal grote kussens op de grond – vlak voor het podium – wordt bezeten en belegen door een harde kern supporters, terwijl de stoelen aan de zijkant er staan om passanten op te vangen.
“Wij gaan straks nog naar de Botanique”, zegt Lucinde. “Dit is dus eigenlijk het voorprogramma van het voorprogramma.” Of ze het anders zes uur zou kunnen volhouden? “Nee, ik denk dat ik gek zou worden.”
Na driekwartier heeft ‘The Great Carrier’ zijn standaardvorm bereikt. De pompende baslijn, elektronische drumsamples en snedige gitaarakkoorden laten een heel andere kant van Fornet horen. We bedenken ons dat we het een erg goed nummer vinden. Hopelijk vinden we dat over vijf uur nog steeds.
Fornet
Fornet

UUR 2 – 3

Tijdens het bestellen van een pint vragen we aan de barvrouw wat zij van het concept vindt. Ze heeft er wel zin in, zegt ze. En ook: ze is nieuwsgierig.
We gaan liggen op de kussens en sluiten onze ogen. Een halfuur gaat voorbij. De tekst van de song heeft zich in ons geheugen genesteld als een mantra. “Caressing only one, the only one I do now.” We betrappen onszelf op meezingen. Een vriend haalt ons zacht uit onze roes om te vragen hoe het gaat. We weten niet goed wat te antwoorden, dus het is tijd voor een adempauze. Op weg naar buiten passeren we Zwangere Guy. Hij is op posterronde. We willen hem vragen of hij dit ooit zou overwegen – zes uur lang hetzelfde nummer spelen – maar zijn lichaamstaal maakt duidelijk dat hij geen tijd te verliezen heeft. Touch and go!
Buiten ontmoeten we Cas, de huisgenoot van Johan. Hij zit – net als wij – de volle zes uur uit. “Ik zie Johan op het podium nog in een fles pissen als dat moet”, lacht hij. Zo ver zal het nooit komen, want bij aanvang van het derde uur, krijgt de zanger dan toch ook even wat rust. Gastzanger Ferre Marnef (Sergeant) komt in zijn plaats, hij en schreeuwt vanuit foetushouding de lyrics, terwijl Benjamin Cools (ex Soldier’s Heart) los gaat op een blokfluit. Het nummer evolueert naar een licht agressieve drone.
We voelen vermoeidheid opkomen en verzinken in gedachten. Wat zouden de muzikanten nu aan het denken zijn? Zullen we nog een pintje drinken? Of eerder een Red Bull? De muziek zwelt intussen verder aan en bereikt een druk hoogtepunt op het einde van het derde uur. We merken dat we niet de enige zijn die het moeilijk beginnen te krijgen – het ‘middenplein’ is een slagveld van neergeslagen individuen. Wat is hier aan het gebeuren?
Fornet
Fornet

UUR 4 – 5

En dan valt opeens alles stil. Het vierde uur wordt ingezet met een solo van Stijn op de piano. Gitarist Thibaud strompelt van het podium – hij heeft koppijn. Cis daarentegen zit nog vol energie en kan niet wachten om terug het podium op te kruipen. Wanneer Stijn met een gepijnigd gezicht richting toilet vertrekt, is het tijd om ‘The Great Carrier’ terug tot leven te wekken.
Jonas Steurs (Yusuf) en Sam De Nef (Danny Blue and the Old Socks) staan Fornet de komende twee uur bij en door hun elektronische input krijgt de song al snel een heel ambient karakter. Het geheel heeft plots iets weg van Godspeed You! Black Emperor. De opbouw is er echter één naar een hoogtepunt dat niet komt. Aan de bar ontmoeten we Antoine, een vaste klant van het café die zijn avondmuts komt drinken. “Zes uur lang hetzelfde nummer? Is dit een protest tegen de besparingen misschien? Zestig procent minder variatie!” Er wordt hartelijk gelachen met zijn opmerking. Dat was welkom, want de duur van de performance begint te wegen. Antoine besluit niet veel later weg te gaan. Hij komt me een schouderklopje geven en succes wensen. We glimlachen verzwakt.
Fornet
Fornet
Het vijfde uur is er weer één met de gewone versie van ‘The Great Carrier’. We beginnen het technisch te benaderen en rekenen uit dat het tempo van het nummer op ongeveer 66 beats per minuut ligt, dat de frasering van “now the white light / grows less / intense” me heel erg aan Slint doe denken, en hoe goed zou deze track niet werken als rapnummer!?
Geluidsman Bert komt met een andere suggestie: “Het zou fantastisch geweest zijn, mocht het nummer in de loop van die zes uur morphen in iets heel anders. ‘Hard Times’ van The Scabs of zo.” Hij geeft toe dat het voor hem ook lastig begint te worden. Goed, dan zijn we tenminste niet de enigen met dwalende gedachten. We beslissen dat het tijd wordt voor nog een pint, Laurens beslist dat hij tijd wordt om de kussens weg te halen. Genoeg geslapen, time for some action!
Fornet
Fornet

UUR 6

Het vrijgemaakte middenplein wordt ingepalmd door de drie dansers. Synchroon beginnen ze aan een moderne choreografie, al kan die me eerlijkgezegd niet echt boeien. Mijn lichaam is in overlevingsmodus. Johan tuurt vanop het podium in de verte. Zijn blik is glazig, verdoofd. De tekst komt automatisch uit zijn mond. Cis heeft zijn drumsamples uitgezet en gaat los op een minimale drumset. Zijn snare klinkt hol. De laatste versie van 'The Great Carrier' is er een die overeind gehouden wordt door een pulserende beat. De bedoeling is dat er gedanst wordt, maar de ‘overlevers’ wagen zich er niet aan, en de passanten van het laatste uur weten niet goed wat er gebeurt. De kat wordt uit de boom gekeken, terwijl de laatste minuten wegtikken.
Eén voor één verlaten de muzikanten het podium, tot er enkel nog een beat overblijft. Wanneer ook die weg is, lijkt het even te duren alvorens we doorhebben dat dit het was. Er wordt geapplaudisseerd, geknuffeld en gekust. Er wordt gepuft en gejuicht. De groep neemt lustig complimenten in ontvangst. De adrenaline houdt hen recht. Ze zijn – terecht – trots op wat ze neergezet hebben.
Fornet
Fornet
We zoeken Cas op en vraag hem hoe hij de rest van de performance nog heeft doorstaan. Of hij ook zo uitgeput is. Hij kijkt me met verbaasde ogen aan. “Ik heb hier enkel meer energie door gekregen, man. Van mij mogen ze dit elke maand doen!”
Een klein uur later is de band vertrekkensklaar. De volgende dag moeten ze in Sevilla spelen. Een gewone show. Het café staat terug zoals het moet staan en de bar is gesloten. Het lijkt alsof er niets gebeurd is, maar in mijn hoofd horen we nog steeds ‘The Great Carrier’. In februari komt de single officieel uit. Benieuwd of het er dan nog altijd zal zitten.