NAMM
© NAMM
Music

NAMM: de grootste backstage ter wereld

Michael Schack over zijn trip naar Anaheim, Stevie Wonder en Alice Cooper’s liefde voor silicone.
Geschreven door Michael Schack
Gepubliceerd op
Elk jaar trekt iedereen die ook maar iets betekent in de muziekindustrie naar het Anaheim Convention Center vlakbij Los Angeles om de ‘Winter NAMM Show’ te bezoeken. De NAMM, het reeds in 1901 opgerichte Amerikaanse ‘National Association of Music Merchants’ organiseert dan zijn internationele beurs, compleet met award shows en after parties.
Bijna alle merken van muziekinstrumenten, ontwikkelaars van muzieksoftware en de breinen achter talrijke sound designs tekenen dan present. Denk aan een combinatie van de Miami (Ultra) Music Week of het Amsterdam Dance Event, maar dan zonder de bling van een daarbij horend publiek muziekfestival. Een totale focus op al wat aan nieuwe instrumenten wordt voorgesteld en gedemonstreerd dus. Maar er is meer.
Je komt die NAMM-conventie niet in zonder een professionele connectie met één van de exposanten, hun belangrijkste klanten of verdelende distributeurs. Alle toegangsbadges zijn, net als de backstagepasjes van tegenwoordig, op naam. Zowat alle protagonisten uit de sector vliegen jaarlijks naar Californië om er niet enkel de jongste nieuwigheden te ontdekken, maar vooral ook om hun commerciële afspraken te (her)bevestigen. En als kers op de taart ook alle wereldbekende muzikanten te spotten, liefst al jammend op de stands of ’s avonds op de podia in de omliggende hotels.
De NAMM-conventie is ook voor opnemende en tourende pro-muzikanten een groots netwerkevent, met op afgelopen editie toch weer 99.342 officiële naambadges in omloop. De naar Anaheim afgezakte muzikanten komen er zelf hun endorsementcontracten met hun favoriete merken vieren, of willen de release van hun eigen signature gitaar of drumstok in de verf zetten.
En daar lust ook de aanwezige internationale print- en online muziekpers wel pap van. De NAMM-conventie is dus ook één en al ‘musicians’ branding’, zowel voor de merken als voor die muzikanten zelf, die in vele gevallen hopen dat ze met hun tronie op een instrumentenposter of in een muziekmagazine of online advertentie zullen staan. En wat iedereen wil? Een podiumstek of een award. Logisch dus, dat je er bijvoorbeeld Joe Perry, Brad Whitford en Johnny Depp ziet jammen op Walk This Way.
De conventie is ook het enige muziekevenement ter wereld waar je samen met Stevie Wonder, Police-gitarist Andy Summers of Jean-Michel Jarre naar een demonstrerende muzikant kan staan kijken. Je voelt ook dat tijdloze, wederzijdse respect van muzikanten voor hun favoriete instrumentenbouwers. En vice versa natuurlijk, iedereen daar beseft maar al te goed dat er geen muziek zou zijn zonder instrumenten, en dat er tegelijkertijd ook geen evolutie in de instrumentenwereld zou zijn zonder een steeds evoluerende muziekcreatie.
Net zoals in de jaren ‘80 en ‘90 blijft elk instrumentenmerk trots met hun artist roster pronken, en pakken ze op hun soms érg druk bijgewoonde persconferenties uit met zowel met een John Mayer, Jeff ‘Skunk’ Baxter van de Doobie Brothers en Apple co-oprichter Steve Wozniak. Wat later sta je aan te schuiven bij een eettentje tussen gitaarwonders Richie Sambora of Steve Vai, zitten de jongens van Slipknot met of zonder masker te signeren en halen Questlove en zijn The Roots wat gekheid uit. En indien de timing ongewild goed zit, loop je langs die ene stand waar drummer Stewart Copeland van The Police nog net voor sluitingstijd op een trombone staat te blazen. Heerlijk.
Het is trouwens erg inspirerend om in die grootste backstage ter wereld te kunnen optreden. Toen Stevie Wonder dit jaar tijdens mijn demonstratieset plots voor mijn V-Drums opdook, kreeg ik het wel heel warm. Wat een ongelooflijk aimabele én door instrumenten bezeten man trouwens, die met zijn begeleider elk jaar weer minstens twee dagen op de beursvloer rondwandelt.
Stevie Wonder vervoegde die avond trouwens nog een busker, en de uitdrukking op het gezicht van Jimmy Jam en DJ Jazzy Jeff terwijl Alice Cooper wat verder aan de bar met een siliconen kampioene uitpakte, vergeet ik nooit. “So you’re from Belgium, Bro? I love them chocolates and Amsterdam, man!” Tja, hoeveel Grammy Awards ze ook op hun schouw hebben staan, aardrijkskunde blijft voor sommigen erg moeilijk.