Martin Maes switches to downhill mode
MTB

Downhill MTB: Een handleiding voor beginners

© Bartek Woliński
Dit is alles wat je wil en zou moeten weten over downhill mountainbiken, één van de populairste en meest spectaculaire fietsdisciplines ter wereld!
Geschreven door Ric McLaughlinGepubliceerd op
Downhill mountainbiken - afgekort DH - is een van de opwindendste en spectaculairste fietsdisciplines ter wereld en vergt het uiterste van de stuurkunsten en fysieke capaciteiten van de beoefenaars. Maar hoe verloopt zo'n raceweekend eigenlijk en wat voeren de renners zo allemaal uit achter de schermen?
Je komt alles over de sport te weten in deze handleiding voor beginners!

Het format

Martin Maes: Emerald Enduro
Martin Maes: Emerald Enduro
Wat DH zo leuk maakt, is dat de sport eigenlijk ontzettend eenvoudig te begrijpen valt: om beurten proberen de renners het parcours van start tot finish af te leggen, om ter snelst.
De volgorde waarin ze op de wedstrijddag aan de start verschijnen, werd daags voordien bepaald door de tijden van de seeding- of kwalificatiesessie. De snelste renner vertrekt als laatste.

Track walk

Terwijl de monteurs aan de racefietsen sleutelen, mogen de renners het parcours afwandelen en verkennen om vertrouwd te raken met de veranderingen sinds hun vorige afdaling. Er worden doorgaans twee track walks ingepland, een per dag tijdens de twee openingsdagen. De renners zetten de snelste lijnen uit in hun hoofd, maar moeten ook rekening houden met potentieel ingrijpende veranderingen tijdens het weekend, onder invloed van het weer en de passage over het parcours.
Die lijnen, of de routes rond / over / doorheen hindernissen en terreinelementen, kunnen een DH run maken of kraken. Het spreekt vanzelf dat rechtdoor fietsen het snelste gaat, maar het draait hier zeker niet om je zo steil mogelijk van een heuvel storten. De binnenbocht nemen mag in sommige gevallen dan wel korter zijn qua afstand, als de renner hierdoor aan snelheid moet inboeten, kiest hij beter de buitenlijn. De uitdaging bestaat er net in om het perfecte evenwicht tussen de twee te vinden. Op volle snelheid. De berg af.
Martin Maes
Martin Maes

Timed training

De fiets van elke renner wordt met een kleine timingchip uitgerust. In deze open sessie kunnen de renners hun tijden en lijnen bijspijkeren. Bij Timed Training (of 'practice' zoals deze oefenrondes doorgaans genoemd worden) vallen er geen punten of prijzen te rapen, maar ze geven wel vaak aanleiding tot interessante psychologische steekspelletjes. Wie waar het snelste gaat, bijvoorbeeld.
Langs het parcours zie je de renners vaak stoppen en herbeginnen, terwijl ze hun lijnen herwerken en bijschaven. Voor de toeschouwers is het een mooie kans om hun favoriete pro's van dichtbij aan het werk te zien.

Seeding / kwalificatie

De renners vertrekken volgens hun klassement in de UCI World Cup-ranking en laten competitieve tijden optekenen die bepalen in welke volgorde ze op de wedstrijddag de starthut mogen verlaten. Het voordeel van als laatste te kunnen starten door de snelste seedingtijd neer te zetten, is dat je perfect weet welke tijd je moet kloppen.
Tijdens deze kwalificatiesessie worden er net genoeg punten toegekend om bij een felbevochten race de knoop te kunnen doorhakken tussen de overwinning en de tweede plaats.
Hier kan trouwens ook een rolletje voor het weer weggelegd zijn. Als de renners vermoeden dat het weer hen op de dag van de wedstrijd parten kan spelen, rijden ze soms bewust tragere tijden. Zo kunnen ze het parcours afleggen terwijl het zich nog in een redelijke toestand bevindt. Het is een zware gok, en kan ook helemaal verkeerd uitdraaien.
Martin Maes tijdens de UCI MTB World Cup in Canada.
Martin Maes

Wedstrijddag

De grote klepper. Meestal is er nog een ochtendlijke oefensessie, zodat de renners alles nog één keer kunnen checken voor ze hun koptelefoons opzetten om aan de grote opwarmroutine te beginnen. De meeste renners plaatsen bovenaan het parcours een turbo-trainer om hun benen los te gooien en zichzelf op te peppen voor de onvermijdelijke chaos.
Aan de meet staat een hot seat waar de renner met de snelste tijd het mag komen uitzweten en kan toekijken hoe zijn rivalen één voor één de kans krijgen om zijn tijd scherper te stellen. Elke renner die de finish passeert kan wat van die toptijd afpeuteren, maar soms wordt een UCI Wereldbeker al vroeg in de race binnengerijfd. Denk maar aan Aaron Gwin die in 2015 in Lourdes de overwinning in de wacht sleepte na een povere 21ste starttijd.
Martin Maes, Loic Bruni en Danny Hart op het podium van de UCI DH MTB World Cup op 9 september 2018. Martin werd toen tweede.
Martin Maes werd tweede tijdens de UCI DH MTB World Cup 2018

Punten betekenen prijzen

Wat betekent winst in een UCI World Cup, naast een fraaie trofee en een boeketje bloemen, nog meer? Een geldprijs, uiteraard, maar nog belangrijker zijn de punten die je krijgt. Wie aan het einde van het seizoen het meeste punten behaalde, sleept immers de overkoepelende kampioenstitel in de wacht. Hoe simpel kan het zijn?

Punten per plaats

  • 1ste: 200
  • 2de: 160
  • 3de: 140
  • 4de: 125
  • 5de: 110
Maar opgepast! Want de houder van de Wereldbeker Mountainbiken is niet hetzelfde als de Wereldkampioen Mountainbiken. Bij fietsen is het natuurlijk nooit zo simpel. Het Wereldkampioenschap is een eenmalige gebeurtenis die plaatsvindt aan het einde van het Wereldbekerseizoen. Het 'alles of niets'-statuut van dit event is niet bij alle renners even populair. De deelnemers komen immers uit voor hun land, tegen hun collega's van de commerciële teams waar ze de rest van het jaar voor rijden.