Sascha DiGiulian
© Alex Grymanis/Red Bull Content Pool
Climbing

Girl Power! Deze vrouwen maakten een klimtrip in Afrika

Sasha DiGiulian en Angela Vanweermisch beklauterden één van de moeilijkste wanden ter wereld: een toren van vulkanisch steen op het afgelegen eiland São Tomé, midden in de Atlantische Oceaan.
Geschreven door Isabel
Gepubliceerd op
Slik. Samen met klimmer Angela Vanweermisch en fotograaf Savannah Cummins, trok rotsklimpro Sasha DiGuilian naar São Tomé is een ienieminie eiland bij de westkust van Afrika. Jungle, kraakheldere meren, vulkanische rotsen en hagelwitte stranden. Het klonk fantastisch.
De drie vrouwen, als adrenalinejunkies altijd op zoek naar een nieuw avontuur om hun grenzen op te rekken, trokken drie weken naar eiland om als eerste vrouwen in de geschiedenis de Pico Cão Grande te beklimmen, een vulkanische toren en het hoogste punt van het eiland.
Maar de weergoden gooiden roet in het eten. Zeventien dagen achter elkaar kletterde de regen uit de hemel, wat betekende dat de dames hun plannen plotsklaps moesten omgooien. Sasha neemt ons mee het avontuur in.
Waarom droomde je van deze route?
“Niet één, niet twee, maar drie inspiratiebronnen had ik voor het beklimmen van de Pico Cão Grande: de broertjes Pou en Gaz Leah. Die man was de eerste die naar de piek van deze sprookjesachtige berg klauterde, maar het waren de gebroeders Pou die de wand in 2018 free beklommen, zonder touw of hulpmiddelen dus."
“Die groene jungletoren betoverde me. Nog nooit had ik zoiets gezien, de wand leek wel uit de ‘Lord of the Rings’ gesloten. Ik moest en zou ‘m beklimmen, het was de perfecte mengeling tussen een avontuur en een uitdaging. Ik heb eindeloos veel gepland en geschoven voor deze trip.”
En? Heeft-ie aan je verwachtingen voldaan?
“Mijn originele idée was om de Leve Leve route te pakken. Maar uiteindelijk hebben we de plannen omgegooid: de Leve had veel te weinig uitstulpingen om je aan vast te houden tijdens het klimmen, en gezien de omstandigheden was het risico op ongelukken te groot. De Nibivigant route zag er beter uit."
“Maar ook die tocht leek in het water te vallen, letterlijk. Zeventien dagen achter elkaar heeft het non-stop geregend. Kun je het geloven? Met al die buien werd het veel te gevaarlijk om onszelf naar de top te hijsen. Plus: het was zo nat dat onze gear niet vast bleef zitten aan de met mos begroeide plekken waaraan we onszelf vast moisten klikken."
Ons verlies nemen, dat is wat we van plan waren te doen. De tassen waren al bijna gepakt, we hadden ons erop ingesteld naar huis te gaan.
"Met dit weer was onze missie onmogelijk te voltooien. Al helemaal, omdat gigantische stenen ons om de oren vlogen."
“Zo groot als een tv waren ze, en ze storten om en om van de toren af. Een keer heeft zo’n vallende steen bijna mijn touw geraakt, heel eng. Dat krijg je met zo veel regen, dan wordt steen broos. Zouden die knotsen op je hoofd kletteren, dat was het einde verhaal. De dood was ons dit avontuur niet waard."
“Maar toen, op de 18e dag, gebeurde er iets magisch. Plots brak de hemel open en voelden we de eerste zonnestralen op ons gezicht. We roken onze kans: let’s go! Als kleine kinderen zo blij waren we, dat we de toren toch nog op konden.”
Wat een geluksvogels! Was de klim wat je ervan had verwacht?
“Oef, het was veel een veel zwaarder dan in mijn dromen. Het was als het beklauteren van een waterval. Zo’n soort wand had ik nog nooit bedwongen, het voelde alsof ik een beginner was. Mijn zak met talk heb ik bijvoorbeeld geen enkele keer gebruikt, met dat spul werden de rotsen alleen maar gladder."
“Om drie uur ‘s ochtens vertrokken we, en verdween de vaste grond onder onze voeten. We begonnen met een spurt: pas toen het donker werd om zes uur ‘s avonds beslote new te schuilen onder een soort afdak bij het randje van de klif. De volgende dag zijn we door geklommen naar de top. En dat rappe tempo is een slimme zet geweest, want de dag erna begonnen de weergoden ons weer te pesten met regen.”
Hoe voelde het om op de top te staan?
“Het was nogal een anticlimax, hahaha. Het was namelijk een enorm beboste top, vol struiken en bomen. Al seen soort Indiana Jones moesten we ons een weg door de jungle waden, het laatste stukje naar de piek. Het uitzicht werd dus ook geblokkeerd door al dat groen."
Het was een anticlimix toen we op de top stonden. Alles was geblokkeerd door bomen en planten, haha
“Ook was ik op de top veel bezig met de terugweg. Ik wist dat de afdaling ons heel, heel veel energie en moeite zou gaan kosten, en dat het gevaarlijk zou zijn, omdat de rotsen nat waren en sommige stenen los zaten. Lawines van steen zouden ons kunnen verpletteren. En er waren nogal wat stukken op de terugweg waar we amper beschutting zouden konden vinden."
“Toen we allemaal weer veilig beneden waren, kwam pas het genieten. Wat een ontlading! De toren, by far het hoogste punt van het eiland, hadden we gewoon beklommen. Dankbaarheid, opluchting, blijdschap, geluk en uitputting: het was een grote mix van gevoelens. Ik ben echt super trots op het team.”
Hoe hielden jullie de sfeer er in met al die regen? Uuuuuren hebben jullie in de jungle zitten wachten tot het stopte.
“Een heleboel dagen zijn we inderdaad naar de wand gehiked, om klimpogingen te doen en te voelen of de rotsen op andere plekken droger waren. We zagen die dagen als voorbereiding op het moment dat de zon zou doorbreken."
“Maar het was moeilijk, echt zwaar om de moed erin te houden. Uren en uren hebben we rond de toren gelopen, vaak voor helemaal niets. Achteraf was mijn lichaam echt afgepeigerd. En ook mijn ogen hadden het zwaar, ik zou willen dat ik een zwembril had gehad tijdens de klim! Telkens wanneer ik opkeek, kletterden er straaltjes water in mijn oog.”
“Dit is de meest avontuurlijke expeditie geweest van mijn klimcarriere, en niet eerder vond ik een klauterpartij ook mentaal zo zwaar. Doorzetten, doorzetten, doorzetten, het heeft me bloed, zweet en tranen gekost. Maar ik kijk er met een grote glimlach op terug. Ik heb veel geleerd, zowel over het klimmen als mezelf."
Ik mag mezelf de eerste vrouw noemen die op de top van die knettergekke toren heeft gestaan, dat is toch vet?
Wat wordt je volgende avontuur?
“Dit was zeker niet de laatste keer dat Savannah, Angela en ik samen de touwen omhangen. We moeten de Leve Leve nog doen he? Ik vond het jammer dat we die wand niet konden beklimmen, maar weet zeker dat we de goede hebben gemaakt. Zelfs de locals raadden ons de klim af, het waren de slechtste omstandigheden in jaren."
“Door deze trip kan ik een piek op mijn lijst bijschrijven, maar nog belangrijker: mijn liefde voor avontuur is nog veel groter geworden. Ik wil uitdagingen blijven zoeken, de lat hoger leggen en nog veel meer reizen maken naar fantastische plekken als deze. En tot slot een shout out naar die twee inspirerende vrouwen met wie ik op pad was!”