Taniec
B-Boy Nikita: Najważniejsza rada? Trzeba się dobrze bawić!
Finalista Red Bull BC One Cypher Poland 2019 opowiada nam o tym, jak breaking wyciągnął go z tarapatów i doradza, dlaczego trzeba dobrze się bawić.
Breakingiem zajawiłeś się dopiero w Polsce czy swoich sił próbowałeś już wtedy, gdy mieszkałeś jeszcze w Kazachstanie?
B-Boy Nikita: Do Polski przyjechałem w 2013 roku, ale tym tańcem zaraziłem się kilka lat wcześniej, bo w roku 2006, kiedy mieszkałem w Kazachstanie. Dokładnie pamiętam moment, gdy to wszystko się zaczęło. Jeden z moich znajomych wręczył mi płytę kompaktową, na której był materiał ludzi trenujących parkour. Tak podjarałem się tym filmem, że zimą o godzinie 22. wybiegłem z domu w samych klapkach i próbowałem na dworze robić salto w przód. Muszę dodać, że pochodzę z dość zimnej części kraju... W styczniu temperatury potrafią osiągać nawet minus 40 stopni. Na drugi dzień powiedziałem ziomkowi, że potrafię robić salto, a że miał ekipę samouków tańczących breaka, to zaprosił mnie w szeregi grupy. Prawda jest taka, że w tej ekipie... nikt nic nie potrafił. (śmiech) Jeden robił niby „Robota”, ja waliłem te salta przez cztery osoby, a inni jakieś dziwne figury. Na samym początku myślałem, że breaking wygląda tak, że robi się tylko jakieś pokazy dla przypadkowych osób. Dopiero później spotkaliśmy w naszej miejscowości pewną ekipę, która miała większą wiedzę na ten temat. Chodzili nawet na zajęcia z trenerem, który wiedział, o co w tym wszystkim chodzi. Poszliśmy z nimi na trening i wtedy tak naprawdę dowiedziałem się, co to breaking - że to element hip-hopu, poznałem jego historię i podstawowe kroki. Od tego momentu wiedziałem, że w tym tańcu nie chodzi tylko o pokazy na weselach. (śmiech)
Wiesz, co dzieje się na kazachstańskiej scenie? Masz kontakt z tymi ludźmi?
Nie mam wzorowych relacji z B-Boyami stamtąd, ale mam kilku znajomych, z którymi utrzymuję kontakt. Widzę, że dużo się tam zmieniło od momentu, kiedy opuściłem kraj. Jest oczywiście sporo nowych twarzy i przyznam, że nie kojarzę wszystkich, którzy są obecnie na topie. W Kazachstanie rozwinął się temat z igrzyskami olimpijskimi - chyba nawet bardziej niż w Polsce. Mają już swoją federację, która opłaca tancerzom np. wyjazdy zagraniczne. Ostatnio kilku chłopaków za ten hajs poleciało na Freestyle Session. Uważam też, że kazachstański styl jest coraz bardziej doceniany na świecie.
Można powiedzieć, że B-Boying był dla ciebie na początku sposobem na zapomnienie o problemach?
B-Boying wyciągnął mnie z niebezpiecznych rewirów i pozwolił wyjść na prostą. W Kazachstanie jest dużo rasistów, którzy mają problem z osobami posiadającymi słowiańską i w ogóle europejską urodę. Więc jeśli nie miałeś starszego brata albo nie byłeś w gangu, to na osiedlu mogłeś mieć ciężko. Ja dawno temu byłem w jednym z takich gangów i, nie wchodząc w szczegóły, robiłem złe rzeczy. W pewnym momencie sytuacja była na tyle napięta, że mogłem trafić do więzienia, ale na szczęście na mojej drodze pojawił się breaking, który wywrócił moje życie do góry nogami. Odsunąłem od siebie złe osoby i skupiłem się na tańcu. Breaking pochłaniał mój cały wolny czas. Nie powiedziałbym, że był ucieczką od rzeczywistości, ale dzięki niemu chciało mi się rozwijać pod kątem fizycznym i umysłowym. Poczułem, że B-Boying bardzo mnie rozwija we wszystkich kierunkach.
Co wyniosłeś z tych lekcji życia, które odbyłeś w dzieciństwie?
Przede wszystkim uzmysłowiłem sobie, jak powinno się odbierać ludzi. Potrafię odróżnić osoby prawdziwe od tych, które udają. Nauczyłem się też tego, że o człowieku nie świadczą piękne słowa, a czyny. Są przecież ludzie, którzy dużo mówią, a mało robią - spotkałem wielu takich na swojej drodze. Nie ufam zbyt wielu osobom i doceniam głównie tych, którzy są blisko mnie i nie odsuwają się - bez względu na to, w jakiej sytuacji życiowej się znajduję. Nie zwracają uwagi na to, czy odnoszę porażki, czy sukcesy, dlatego wiem, że ze mną będą. Ludzi, którzy podbijają do ciebie, kiedy święcisz triumfy, jest zawsze mnóstwo, a tych, którzy są przy tobie, kiedy masz życiowy dół, niewielu. Prawdziwą przyjaźń trzeba szanować, bo bardzo o nią ciężko.
7 min
Thomaz vs Nikita - Red Bull BC One Cypher Poland 2019
B-Boy Nikita i Thomaz w finale Red Bull BC One Cypher Poland 2019 - zobacz decydującą walkę!
Przyjaźń w breakingu jest ważna?
Jest ważna, ale nie widzę jej tu zbyt często. (śmiech) Spowodowane jest to głównie tym, że B-Boye chcą tylko wygrywać. Zapominają o tym, że sukces smakuje najlepiej, kiedy masz się nim z kim dzielić i gdy wygrywasz ze swoimi ziomkami. Uczestniczyłem w zawodach, w których startowałem wspólnie z ludźmi z innych ekip, bo np. nikt z mojej drużyny nie mógł jechać, i ten sukces mi nie smakował. Dzieliliśmy się hajsem, wrzuciliśmy post na Facebooka i... to wszystko. Czuć było, że nic nas nie łączy. Każdy wziął swoją działkę i poszedł we własną stronę. Nie było wspólnej radości.
Spinka i brak przyjaźni to problemy dzisiejszej sceny?
Największym problemem jest to, że ludzie chcą tylko wygrywać! Nie chcą być sobą, tylko niepotrzebnie udają i się napinają. Bardzo w tym wszystkim brakuje zabawy. W Polsce nie jest z tym jeszcze tak źle, w porównaniu do tego, co dzieje się na innych europejskich scenach. Kiedy puścisz sobie jakieś bitwy z Rosji czy z Ukrainy, to oni się wręcz na siebie rzucają i krzyczą. To już totalna przesada! Breaking od zawsze był zabawą i czymś, co łamało bariery, które ludzie między sobą stawiają. Nie mieliśmy przykładowo kasy, by iść do klubu, to tańczyliśmy na ulicy. Bawiliśmy się tym wszystkim. To jest w tańcu najpiękniejsze.
Co szczególnie cię uderzyło, gdy przeprowadziłeś się z Kazachstanu do Polski?
Przyznam, że nie do końca chciałem przeprowadzać się nad Wisłę, bo w Kazachstanie zaczęło układać mi się życie prywatne. Do wyjazdu nakłoniły mnie mama i siostra. Kiedy tylko pojawiłem się w Polsce, to poczułem się, jakbym był u siebie. Pod kątem samego breakingu zobaczyłem, że tancerze w Polsce czują się bardziej wolni, dają się ponieść, więcej freestyle'ują. W Kazachstanie było tak, że tancerze mieli ułożone swoje sety i przygotowywali się typowo pod zawody, co mnie strasznie męczyło. Moją uwagę przykuło też to, że kiedy w Polsce jedziesz na jam, to wszystkie miasta są tak naprawdę blisko od siebie położone. Tam wygląda to inaczej - jadąc na zawody lub warsztaty, nieraz spędzasz 2-3 dni w podróży. I chyba to był główny powód, dla którego B-Boye tak bardzo przygotowywali się do zawodów i mieli w sobie taki głód zwycięstwa.
Uczestniczyłeś pewnie w jakiś warsztatach, które totalnie otworzyły ci głowę?
To były warsztaty z B-boyem Yanem i Markiem Beardem. Pokazali mi wtedy dużo basicowych kroków i totalnie otworzyli moją głowę. Wiesz, myśmy na początku próbowali tego, co widzieliśmy na filmikach, ale mieliśmy małe pojęcie o samych podstawach. Na spotkaniu powiedzieli mi, że taniec to sztuka, a nie tylko same ruchy. W pewnym momencie zakręciło mi się w głowie od tych wszystkich informacji, które od nich otrzymałem. (śmiech) Poczułem się tak, jakby zerwali mi klapki z oczu. Zrozumiałem wtedy, że breaking nie jest ograniczonym tańcem.
Jak przez te wszystkie lata zmieniło się twoje podejście do treningów?
Muszę przyznać, że chyba nie podchodzę do trenowania jakoś strasznie profesjonalnie. Nie mam diety, nie chodzę na baseny i nie biegam po lesie w masce. Nigdy też nie przygotowuję się do zawodów - nie mam okresu przygotowawczego pod konkretne contesty. Nie ma co wchodzić w szczegóły, ale osoby, które widziały mnie na zawodach, wiedzą, że mam do tego odwrotne podejście. (śmiech) Moim zdaniem spinka i dokładne przygotowanie pod zawody tylko nas ograniczają i powodują, że podczas bitwy mamy problem z wyrażaniem siebie. Próbujemy być kimś, kim nie jesteśmy i rzucamy na siebie presję - robimy to, czego tak naprawdę w danej chwili nie chcemy. Trzeba żyć tak, jak się chce. Oczywiście, że nie ma co przeginać i oczywiście, że należy dbać o swoje ciało. Ja np. codziennie, poza normalnym treningiem na sali, staram się robić pompki i brzuszki, bo czuję, że muszę wzmacniać swoje ciało i chcę unikać kontuzji.
Na kontuzje często narażeni są szczególnie młodzi tancerze, którzy dość szybko i niecierpliwie chcą osiągnąć wysoki poziom. Masz jakieś rady dla tych, którzy dopiero od niedawna tańczą?
Najważniejszą radę, jaką mogę im dać: tym wszystkim trzeba się przede wszystkim dobrze bawić! Nie należy myśleć o krokach, jak o... krokach, ale jak o elementach, które sprawiają, że dobrze się czujesz i bawisz. Muszą w tym być emocje! Coś jak w dzieciństwie, kiedy bawiłeś się żołnierzykami i samochodzikami. To nie był zwykły żołnierz, tylko zabawka, z której robiłeś superbohatera, budowałeś jakąś historię. Nie można też wmawiać sobie, że jakaś figura jest trudna, bo to później przełoży się na nasz taniec. Życzę im, by próbowali nauczyć się jak najwięcej basicowych kroków - nawet tych, które do końca im się nie podobają. Nie muszą wykorzystywać ich wszystkich na zawodach, ale lepiej by je znali, bo będzie im łatwiej tworzyć własny styl. Coś jak ze szkołą. Uczymy się różnych przedmiotów, a dopiero z czasem podążamy wybraną drogą. Podstawy z różnych kierunków przyswajamy jednak już od początku.
Przypuszczam, że akurat ty na ostatniej edycji Red Bull BC One bawiłeś się dobrze.
Zdecydowanie. Cieszę się, że impreza rozwija się z roku na rok. Bardzo podoba mi się klimat, jaki na niej panuje. A klimat jest akurat bardzo ważny. Zawody nie mogą odbywać się na dużej sali gimnastycznej, gdzie ludzie siedzą 10 metrów od parkietu, a dźwięk i światło odbijają się po całej hali. W breakingu po to uskutecznia się cyphery, by ta energia zostawała w miejscu i ludzie byli blisko siebie. Moim zdaniem, pod tym względem cyphery w Polsce są najlepsze na świecie. Nie wiem, czy mogą być lepsze. Tutaj publika może niemalże dotknąć B-Boyów. Czuć tę obustronną energię i charakter imprezy. Jedyna rzecz, jaka nie do końca mi się podoba to muzyka - niektórych DJ-ów za mocno ponosi i grają kawałki, które, w moim odczuciu, nie są dla B-Boyów. (śmiech)
3 min
Red Bull BC One Camp Poland 2019 - zobacz, co się działo!
Przeżyjmy to jeszcze raz! Sprawdź film podsumowujący Red Bull BC One Camp Poland 2019.