Stay Fit
Howdy! Ontmoet de Iron Cowboy
De Iron Cowboy overwon 50 Ironmans in 50 dagen. Check it out.
James Lawrence is de echte naam van de man die de ‘Iron Cowboy’ wordt genoemd. Waar hij die nickname aan heeft verdiend? Zijn ongelofelijke uithoudingsvermogen.In het Guinness Book of World Records stond hij allang. Met zijn deelname aan dertig triatlons in elf landen prijkte de naam ‘James Lawrence’ boven aan de lijst van multisporters die de meeste Ironman-wedstrijden achter de rug had.
Een eitje, die mix van zwemmen, fietsen en hardlopen. En dus moest het nog extremer, bedacht hij vorig jaar. De uitdaging: vijftig triatlons in vijftig dagen, en dan ook nog eens in vijftig verschillende staten van Amerika. Dat je het effekes scherp op je netvlies hebt: concreet betekent dat 3,86 kilometer zwemmen, 180,25 kilometer trappen op een tweewieler en een volle marathon (42,2 kilometer te voet). Iedere dag!
And he delivered! Helaaspindakaas gunde de organisatie achter Guinness Lawrence geen tweede plekje in het boek der wereldrecords, omdat hij zijn prestaties twee dagen binnen moest leveren door extreme weersomstandigheden (Lawrence zwom de afstand in een zwembad en fietste op een hometrainer). Toch kan het met zekerheid gezegd worden: James is de ultieme Ironman.
We vroegen hem de hemd van het gespierde lijf.
We vroegen hem het hemd van zijn gespierde lijf
© JessaKae Maddocks
De belangrijkste vraag eerst: waarom?
“De eerste keer dat ik een record verbrak was een ongelukje. In 2011 bleek ik de meeste halve-Ironmans in één jaar te hebben gedaan. Het jaar daarop, in 2012, besloot ik er vol voor te gaan. En dat leidde weer tot het 50-50-50 project. Al die recordpogingen stonden in dienst van een grotere taak: geld ophalen voor het goede doel. Zo steunde ik met het 50-50-50 project de Jamie Oliver Food Foundation, de stichting van de Britse topkok.”
Wat was de heftigste staat om de afstanden af te leggen?
“Arizona en Tennessee. Tennessee zou je misschien niet verwachten, omdat die staat qua hitte en droogte niet in de buurt komt van Arizona. Toch was het heavy, ik viel in slaap en dus van mijn fiets. Door die crash moest ik het laatste stuk afleggen met allemaal gore wonden.”
Je viel in slaap?
“Gemiddeld sliep ik 4,5 uur per nacht, waardoor ik mijn lijf weinig tijd gaf bij te komen. Dat vechten tegen de slaap was een van de grootste worstelingen tijdens het project. Vooral wanneer ik op de fiets zat. Tijdens het zwemmen en rennen beweeg je je hele lichaam actief, met fietsen kun je soms even rusten wanneer je heuvelafwaarts vaart hebt. Dat waren de momenten waarop ik in slaap viel. Tijdens de meest vermoeiende periodes gebeurde dat in drie of vier seconden al, terwijl mijn hart meer dan honderd keer per minuut sloeg.”
Voorbereiden doe je met heul veul tape
© JessaKae Maddocks
Oef.. Dat klinkt niet al te best. Welk lichaamsdeel kreeg het meest te verduren?
“De meeste pijn voelde ik tussen mijn benen, serieus. En mijn tenen. M’n voeten waren totaal verwoest: overal blaren, nagels die eraf vielen.”
Elke ochtend duwde je 3500 calorieën door je strot, niet?
“Yup. Eieren en rösti, elke morgen weer. Drieduizend en vijfhonderd calorieën voordat ik iedere morgen op de fiets stapte. De helft van de zeven tot achtduizend calorieën die ik over de hele dag naar binnen duwde.”
Vijftig triatlons in vijftig dagen, in vijftig verschillende staten. 50-50-50: heb je iets met nummers?
“Niet echt. Mijn coach wel. Zonder hem had ik dit niet kunnen doen. En ook niet zonder mijn twee wingmen, die hun uiterste best deden om de sfeer leuk en licht te houden. Dat heb je echt nodig tijdens zo’n extreem en uitdagend project.”
Zo ziet vastberadenheid er uit. Met een baard
© JessaKae Maddocks
Het ging niet om de snelheid hè?
“Nee. Als dat wel het geval was geweest, deed ik veertien uur over de gemiddelde triatlon. Maar dat was niet het doel. Mijn inzet was om vijftig Ironmans te finishen, en ik denk dat ik dat sneller heb gedaan dan wie dan ook!”
Een heleboel mensen sloten zich bij je aan.
“Ik nodigde steeds mensen uit om de laatste vijf kilometer van iedere marathon met me mee te rennen. Soms kwamen er tien mensen opdagen, andere keren tweeduizend. Dat inspireerde me enorm. Mensen deelde hun verhaal met me, iedere dag weer. Het werd een soort spelletje, het was een soort emotionele ping-pong. Zij serveerden hun verhalen mijn kant op, en ik nam het in me op en gebruikte het als benzine voor de volgende dag.”