MotoGP
Co się stanie, gdy F1, MotoGP, rajdówka i inni zmierzą się… na lodzie?
Pięciu wyjątkowych kierowców znanych ze sportów motorowych stanęło do wyjątkowego wyzwania na zamarzniętym jeziorze w stanie Wisconsin. Cel? Sprawdzić, która maszyna najlepiej radzi sobie na lodzie!
Pięciu zawodników, pięć różnych dyscyplin i jedna wyjątkowa nawierzchnia: lód. Red Bull zaprosił kierowców reprezentujących skrajnie różne światy motorsportu, by sprawdzili swoje umiejętności w wyjątkowej rywalizacji na lodzie, który słynie z nieprzewidywalności. Pełen predkości i adrenaliny wyścig odbył się na zamarzniętym Dollar Lake w Eagle River w stanie Wisconsin.
W Red Bull Ultimate Winter Race zmierzyli się Dani Pedrosa na motocyklu MotoGP, Gunnar Sterne na skuterze śnieżnym, Andrew Carlson za kierownicą ciężarówki Pro 4 Trophy Truck, Patrick Friesacher w bolidzie Formuły 1 oraz Scott Speed w samochodzie rajdowym. Każdy z nich jest mistrzem w swojej dziedzinie, a razem mają na koncie dziesiątki lat doświadczenia.
Poznaj zawodników
Pojazd
Zawodnik
Wyzwanie na lodzie
Motocykl KTM MotoGP
Dani Pedrosa
Utrzymanie przyczepności w zakrętach
Skuter śnieżny
Gunnar Sterne
Pokonanie najdłuższej trasy
Pro 4 ciężarówka
Andrew Carlson
Lądowanie po skokach na lodzie
Samochód F1
Patrick Friesacher
Złapanie przyczepności ze startu stojącego
Rajdówka
Scott Speed
Ograniczona widoczność i zmienna przyczepność
Każdą trasę zaprojektowano tak, by pokazać mocne i słabe strony poszczególnych maszyn oraz różnice w stylu jazdy zawodników. Chodziło o to, by wyłonić najlepszego z najlepszych na lodzie. Trasy były zupełnie inne, a na każdej nie brakowało emocjonujących momentów, które z boku wyglądały wręcz przerażająco. Organizacja takiego wydarzenia była sporym wyzwaniem, ale Red Bull Ultimate Winter Race to także rzadkie spotkanie różnych światów motorsportu. O wyniku decydowała nie tyle sama maszyna, ile umiejętność oceny przyczepności, panowania nad pojazdem i wyboru odpowiedniej strategii na lodzie.
01
Obejrzyj „Ultimate Winter Race”
02
Ta sama nawierzchnia, zupełnie inne realia
Rodzaj pojazdu zmienia wszystko: punkty hamowania, pokonywanie zakrętów, przyspieszanie i widoczność. Dlatego ta sama trasa wygląda zupełnie inaczej z perspektywy każdego zawodnika.
Andrew Carlson zaczął ścigać się na skuterach śnieżnych jako trzylatek i od tamtej pory nie oglądał się za siebie. Teraz, startując w wyczynowej ciężarówce Nissan Pro 4 na pełny etat, ma przewagę wynikającą z doświadczenia za kierownicą pojazdów dwu- i czterokołowych, a także skuterów śnieżnych. W jego wyścigu pojawił się element, którego nie mieli pozostali zawodnicy: skok tuż po starcie.
„W wyścigach mamy takie skoki dość często, ale na lodzie to, powiedziałbym, o wiele większe wyzwanie psychiczne” – powiedział Carlson. „Po pierwszym skoku nerwy zniknęły i potem była już sama frajda z jazdy. Zawsze chciałem wyjechać tym samochodem na lód, więc możliwość zrobienia tego w stylu Red Bulla była niesamowita”.
Scott Speed to legenda motorsportu. W swojej karierze startował w Formule 1 i NASCAR, a także zdobywał tytuły w cyklu Red Bull Global Rallycross. Za kierownicą samochodu rajdowego czekała na niego długa prosta, na której mógł nabrać prędkości, a potem ostre zakręty i szerokie łuki, które wystawiały jego umiejętności na próbę.
„Miałem komfortowe warunki, bo w samochodzie było przyjemnie ciepło, a auto stworzono właśnie do takich zadań” – mówi Speed, który nigdy wcześniej nie jeździł po lodzie, dlatego największym wyzwaniem była dla niego ograniczona widoczność.
03
Jak sportowcy przygotowywali się do jazdy na oblodzonej nawierzchni?
Trzykrotny mistrz świata Grand Prix i legendarny zawodnik MotoGP, Dani Pedrosa, wybrał się w zeszłym sezonie na przejażdżkę swoim motocyklem KTM po śniegu. Jadąc po śnieżnym torze na swoim KTM-ie wyposażonym w potężne opony z kolcami o długości 2,5 centymetra, Pedrosa pokazał opanowanie, z którego słynął jeszcze za czasów etatowych startów w Motocyklowych Mistrzostwach Świata. To doświadczenie przygotowało go do jazdy po lodzie w najnowszym wyzwaniu.
Pedrosa miał do pokonania najciaśniejsze zakręty spośród pięciu tras w tym wyścigu. Chociaż motocykl KTM MotoGP jest już dobrze wyposażony, trzeba go było jeszcze odpowiednio zmodyfikować. Ze względu na długie kolce w oponach trzeba było skrócić zawieszenie, żeby kolce nie uderzały w chłodnicę. Dodano podgrzewane manetki, żeby dłonie Pedrosy nie marzły. Silnik też dostosowano do pracy w niższych temperaturach.
Carlson nigdy wcześniej nie jeździł ciężarówką na oponach z kolcami, więc wypróbował kilka ich rodzajów, zanim zdecydował się na zestaw, którego użył podczas imprezy Red Bulla. Poza tym jego ciężarówka nie wymagała żadnych modyfikacji.
04
Dostosowanie techniki i nastawienia na lodzie
Każdy z zawodników inaczej przygotowywał się do jazdy po nawierzchni, której nie dało się w pełni kontrolować. Wszyscy musieli polegać na doświadczeniu, znać własny czas reakcji, tempo uczenia się i granice ryzyka, które byli gotowi podjąć.
Pedrosa najbardziej obawiał się upadku. Na lodzie wywrotka mogła skończyć się długim ślizgiem. Na asfalcie zwykle mocno składa motocykl w zakrętach, ale na lodzie, nawet na oponach z kolcami, musiał dopiero wyczuć, jak daleko może się posunąć.
„Stopniowo nabierałem pewności siebie i mogłem pozwolić sobie na trochę więcej” – wspomina Pedrosa. „Zakrętów było dużo, były ciasne i znajdowały się blisko siebie, więc musiałem utrzymać idealną linię jazdy”.
Gunnar Sterne nie był debiutantem w wyścigach na lodowym owalu. Za kierownicą swojego Ski-Doo Red Bulla pędził po torze z zawrotną prędkością. Jego trasa była zdecydowanie najdłuższa i obejmowała kilka wymagających pętli, na których musiał nieznacznie korygować tor jazdy, by zachować pełną kontrolę.
„Myślę, że doświadczenie jest najważniejsze” – mówi Sterne. „Ścigałem się już w bardzo różnych warunkach na śniegu i lodzie, więc mogłem wykorzystać to doświadczenie, by wprowadzić potrzebne zmiany”.
05
Dlaczego lód tak skutecznie wyrównuje szanse w motorsporcie?
Warunki na lodzie, pogoda i stan trasy są przewidywalne tylko do pewnego stopnia. W dniu wyścigu temperatura spadła do –17°C, a pochmurne niebo ustąpiło miejsca błękitowi i kłębiastym białym chmurom. Tor był w idealnym stanie — każdą trasę odpowiednio przygotowano z myślą o konkretnym kierowcy lub zawodniku.
„Wiedziałem, że największe szanse na dobry wynik będzie miał ten, kto znajdzie najwięcej przyczepności” – mówi Sterne. „Pozostali szybko przekonali się, że na lodzie i śniegu trudno ją uzyskać. To zupełnie co innego niż jazda po szutrze, trawie czy asfalcie”.
Patrick Friesacher, szanowany kierowca doskonale znający tory wyścigowe, z doświadczenia wiedział, że jazda po lodzie bardzo różni się od tej po asfalcie. Tym bardziej, gdy siedzi się w wartym miliony dolarów bolidzie, zaprojektowanym z myślą o mocy i prędkości. Podczas Red Bull Ultimate Winter Race szybko nauczył się radzić sobie z problemami z przyczepnością.
„Ruszenie bolidem F1 było naprawdę trudne, bo brakowało przyczepności. Koła tylko buksowały, a ja powtarzałem: «No dalej, no dalej!», bo pozostali już jechali, a ja wciąż stałem na starcie” – mówi Friesacher.
Kiedy wreszcie ruszył, bolid nabrał prędkości, ale podczas ostatniego przejazdu silnik zaczął przerywać. Jak wyjaśnił Friesacher, zespół nieznacznie zmienił mapę silnika, ale poza tym nie wprowadzał większych modyfikacji. Austriak jeździł już kiedyś bolidem F1 po lodzie — podczas wydarzenia w Austrii, na oponach z krótkimi kolcami. Następnym razem wolałby użyć dłuższych.
„Jako fan wyścigów z przyjemnością patrzyłem, jak prawdopodobnie najlepiej zaprojektowany bolid w historii ma naprawdę spore problemy” – mówi z uśmiechem Speed. „Nie zazdroszczę Friesacherowi tego zadania”.
06
Duch rywalizacji i szacunek dla innych dyscyplin
Wszyscy zawodnicy z podziwem patrzyli, jak daleko i wysoko ciężarówka Pro 4 Carlsona wzbiła się w powietrze po wybiciu z rampy. Zwracali też uwagę na długie kolce w oponach motocykla Pedrosy, które zapewniały mu przyczepność i nie pozwalały ślizgać się po torze. Każdy doceniał też rzadką okazję, by zobaczyć na lodzie tak różnorodne maszyny.
Sterne przyznaje, że nigdy nie przypuszczał, iż będzie ścigał się z bolidem F1 lub motocyklem MotoGP.
„To zdecydowanie najbardziej niezwykła rzecz, jakiej kiedykolwiek próbowałem” – mówi Sterne. „Zwykle ścigam się blisko rywali, więc dziś było inaczej, bo miałem własną trasę. Fajnie było jednak zobaczyć mocne i słabe strony pozostałych”.
Gdy opadł lodowy pył, a rywalizacja dobiegła końca, zwycięzca mógł być tylko jeden: Dani Pedrosa na KTM-ie MotoGP z oponami wyposażonymi w kolce. W finałowej, pełnej emocji chwili widział pozostałe pojazdy na ich trasach, ale nie wiedział, jak blisko są rywale. W ostatni zakręt wjechał po prostu na pełnych obrotach, dając z siebie wszystko.
Więcej o Danim Pedrosie dowiesz się z filmu:
2 min
Mały Samuraj – Dani Pedrosa
Dowiedz się więcej