Ćwicz jak Iva Jovic: trening, który stoi za jej sukcesami w tenisie

Iva Jovic: Zaczęłam grać w tenisa zupełnie przypadkowo. Na osiedlu, na którym dorastałam, były korty tenisowe, a dla moich rodziców były one łatwym sposobem na to, żebyśmy z siostrą były aktywne. Korty miały cztery ściany, więc nie mogłyśmy się zgubić, a bawiłyśmy się wszystkim – od lalek Barbie po piłki nożne – wszystko na korcie. W końcu zaczęłyśmy grać w tenisa.

Podczas pandemii zaczęłam traktować tenis poważniej, bo był to sport, do którego miałam najłatwiejszy dostęp. Zakochałam się w rywalizacji – dzięki niej czułam, że żyję, i chciałam być coraz lepsza.

Wszystko sprowadza się do codziennej pracy. Myślę, że wiele osób uważa, że istnieją jakieś sekrety – i że można iść na skróty – ale tak naprawdę chodzi po prostu o to, żeby codziennie wkładać w to wysiłek i być zdyscyplinowanym. To bardzo trudne i myślę, że większość ludzi nie jest w stanie tego zrobić, ale nie musisz być wyjątkowy ani utalentowany. Musisz po prostu chcieć wkładać w trening wysiłek każdego dnia.

Koordynacja to jeden z najważniejszych elementów w tenisie. Liczy się wyczucie czasu, ruch i strategia, więc wzmacnianie mięśni na siłowni oraz dbanie o to, by moje więzadła były sprawne i mocne, pomaga mi wytrzymać obciążenia oraz chroni moje stawy i ciało przed kontuzjami.

Jednym z moich ulubionych treningów poprawiających ruch i koordynację jest plyometria. Skoki, podskoki, skoki na skrzynię, ćwiczenia z drabinką – to wszystko jest superważne, żeby być bardziej responsywną i mieć lepszą koordynację. Uwielbiam też ćwiczenia reakcyjne z piłkami tenisowymi albo BlazePodami.

Bardzo ważne jest, żeby pracować nad mięśniami tylnej części uda, łydkami i tylną częścią ciała. Uwielbiam przysiady, zginanie w biodrach i rumuńskie martwe ciągi. Ćwiczenia na jednej nodze też świetnie poprawiają koordynację w pozycjach z szerokim rozstawem nóg.

Siła ciała w tenisie to najważniejsza rzecz, bo ostatecznie każdy ruch i cała moc biorą się z dołu – od stóp, przez mięśnie czworogłowe, aż po mięśnie tylnej części uda. Codziennie ćwiczę też mięśnie tułowia – robię mnóstwo desek i ćwiczeń oddechowych.

Możemy robić interwały z superciężkimi ćwiczeniami obwodowymi, a potem wyjść na kort i uderzać piłki, będąc w tym niesamowicie zmęczonym stanie. Wystawianie się na taką sytuację podczas treningu przygotowuje cię do meczu.

To bardzo indywidualny sport i nigdy nie wiesz, jak długo będziesz na korcie. Pomocne są ćwiczenia oddechowe i medytacje, a także oszczędzanie energii. Podczas turnieju musisz zadbać o to, by wokół ciebie było jak najmniej rzeczy, które pochłaniają energię – czy to konkretne czynności, czy ludzie. Musisz chronić swój spokój, żeby zachować całą energię na mecz.

To jedna z najtrudniejszych rzeczy, bo jako sportowcy jesteśmy perfekcjonistami i zawsze chcemy działać, działać, działać. Czasami dalsze działanie jest wręcz szkodliwe, zwłaszcza gdy jesteś wyczerpany, a twój umysł potrzebuje odpoczynku. Niezbędne jest, żeby mieć jeden dzień w tygodniu, w którym można odpocząć i nie myśleć o korcie.

Ważne jest, żeby otaczać się dobrymi ludźmi, a także po prostu wiedzieć, po co to wszystko robisz. Nie chodzę na siłkę tylko po to, żeby tam być – chodzę, żeby stać się lepszą i pracować nad celem, który chcę osiągnąć. Nie jest łatwo pojawiać się tam codziennie i być konsekwentną, więc muszę trochę „wybrać sobie to, co trudne”. Żeby móc trenować i uprawiać sport, który kocham, bez względu na to, jak bardzo jest to wymagające – nie ma nic, co wolałabym robić bardziej.