Żużel
Cierniak: „Blacha i 10 śrub to nie problem. Gorszy był haczyk na ryby”
Mateusz Cierniak wraca do formy po operacjach złamanych kości. Jedno z zespoleń zostało już usunięte, drugie zostanie w nim dłużej.
Mateusz Cierniak skończył sezon na stole operacyjnym. W koszmarnie wyglądającym wypadku na torze w Lesznie złamał obie ręce. Jest już po kilku zabiegach i prawie zapomniał o kontuzji. Wybrał kluby na kolejny rok i podjął decyzję, gdzie spędzi zimę. Zapraszamy na najświeższą rozmowę z dwukrotnym mistrzem świata juniorów.
Podpisałeś właśnie przedłużenie kontraktu z Orlen Oil Motorem Lublin…. Którą ręką?
Hahaha, dobre! Tak naprawdę od tego okienka transferowego podpisujemy kontrakty w nowej, elektronicznej formie, więc na dobrą sprawę nie potrzeba do tego zdrowej ręki. Ale jeśli musiałbym zrobić to w tradycyjny sposób, to spokojnie dałbym radę.
Na jakim etapie jest twoja rehabilitacja?
Trwa cały czas, ale jestem w nieporównywalnie lepszej formie, niż miesiąc temu. Od wypadku minęło blisko osiem tygodni, od operacji pełnych siedem i mogę śmiało powiedzieć, że sprawność w obu rękach wróciła do poziomu ok. 80%. Mam na myśli zakresy ruchów i siłę. Do końca roku powinienem zapomnieć, że miałem złamane obie ręce.
Jakim sposobem zostały naprawione?
W prawej ręce złamałem kość przy nadgarstku i lekarze zespolili ją blachą oraz dziesięcioma śrubami. W lewej dłoni ucierpiał kciuk i tam wstawiono mi drut przypominający haczyk na ryby. Ten haczyk już mi usunięto i czuję sporą ulgę. Być może zabrzmi to trochę paradoksalnie, ale przez ten kciuk i mały drucik cierpiałem więcej, niż przez złamane przedramię, blachę i dziesięć śrub.
Jak to możliwe?
Kciuk jest bardzo ważny, umożliwia chwytanie i odpowiada za możliwości operacyjne całej dłoni. Decyduje też o tym, jak silny jest uścisk i co można tą dłonią zdziałać. Druty miałem w stawie, co unieruchomiło mi cały palec na ponad trzy tygodnie. W praktyce oznaczało to wyłącznie na ten czas mobilności dłoni i brak możliwości rehabilitacji. Niby tracisz tylko ruchomość jednego palca, a okazuje się, że wpływa to na całą rękę. Nie mogłem niczego złapać i utrzymać, nie mogłem operować skutecznie lewą dłonią. Prawa ręka była złamana poważniej, ale zachowałem ruchomość wszystkich palców, mogłem chwytać, ściskać i podnosić przedmioty. Starałem się cały czas ćwiczyć, robić cokolwiek, żeby utrzymać sprawność palców – jak się potem okazało, była to bardzo dobra strategia. Ręka bolała, ale działała.
Co oznacza wspomniane przez ciebie 80% sprawności?
Wróciłem na rower, jeżdżę normalnie, nie odczuwam już prawie żadnych niedogodności. Pływam w pełni swobodnie. Cały czas biegam. Jest naprawdę dobrze. Lewa ręka jest już wyczyszczona i nie ma w niej żadnych ciał obcych. W prawej zostało zespolenie i tak będzie przez cały kolejny sezon. Nie będzie czasu, żeby usunąć śruby przed wyjazdem na tor wiosną, bo kolejny zabieg znacznie opóźniłby rozpoczęcie przygotowań do rozgrywek. Oczywiście, gdyby coś złego się działo, wykorzystam jakąś przerwę i pójdę pod nóż, ale jeśli nie będzie ograniczenia funkcjonalności, blokady bólowej, czy deficytu siły, zdecyduje się na operację dopiero po kolejnym sezonie.
Kolejnym w barwach lubelskiego Motoru…
Tak, to będzie mój siódmy sezon w Lublinie. Już w tym roku byłem zawodnikiem z najdłuższym stażem w ekipie. Wcześniej szliśmy równo z Dominikiem Kuberą, bo obaj w tym samym czasie przyszliśmy do Motoru. Teraz faktycznie to ja jestem tym z największym doświadczeniem w zespole. Ostatnio o tym myślałem i sam nie mam pojęcia, jak to możliwe, że to tak szybko zleciało?! Podobno, kiedy czas szybko mija to znaczy, że jest po prostu fajnie.
Co było najfajniejsze?
Najprościej byłoby odpowiedzieć, że zwycięstwa i złote medale, ale tak naprawdę najlepsze było to, jak wiele przeżyłem w Lublinie w tym czasie. Były genialne sezony i tytuły mistrzowskie, była seria pięciu kolejnych finałów PGE Ekstraligi, a indywidualnie dwa tytuły mistrza świata juniorów, kilka ważnych wygranych turniejów i zwycięstwo w pierwszej edycji serii Red Bull Juniorskie Asy. Pamiętam wspaniałe mecze i takie, których nie powinniśmy przegrać, a jednak przegraliśmy. Przy wielu spektakularnych sukcesach i licznych powodach do radości, nie brakowało upadków, złości i rozczarowań, ale mam wrażenie, że doceniam cały wachlarz tych wydarzeń, bo te mniej przyjemne uzupełniają w jakimś sensie obraz tych wszystkich lat. Gdyby nie było trudności, człowiek nie wiedziałby, ile pracy to wszystko kosztuje i nie doceniałby sukcesów tak bardzo. Sportowo i emocjonalnie znalazłem w Lublinie wszystko. Cieszę się, że prezes i trener zdecydowali, że chcą, bym nadal był w drużynie – to dla mnie mega ważne i mobilizujące. Zostaję zatem w Motorze na kolejny rok i mam nadzieję, że wspólnie z kolegami zadbamy o kolejne dobre wspomnienia.
A co z ligą szwedzką?
Szwecję na ten moment odpuszczam. Zostaję za to w lidze duńskiej i tam nadal będę reprezentował klub z Outrup, czyli Region Varde Elitesport. Bardzo spodobał mi się tamtejszy tor. Jeszcze go nie rozgryzłem i jest to dla mnie taki mały osobisty challenge. Lubię tego typu wyzwania. Do tego dojdzie sporo startów w turniejach indywidualnych i jestem pewien, że na brak jazdy nie będę narzekał.
Jakie masz plany na zimę?
Zostaję w domu, nigdzie się nie ruszam. To będzie pierwsza zima od czasów pandemicznych spędzona na miejscu. Nie chce mi się nigdzie lecieć i już podjąłem decyzję. Te moje dalekie wyjazdy zwykle pozwalały mi odciąć się od codzienności, fajnie resetowały głowę, ale bardzo męczyły fizycznie, bo ja już taki jestem, że gdziekolwiek się nie znajdę, zawsze chcę spędzić czas aktywnie i sprawdzić się. Teraz ma być inaczej. Oczywiście, na pewno zdecyduję się na krótkie wyjazdy na snowboard albo skitoury. Będzie jazda na łyżwach. Będzie bieganie i pływanie. Wszystko jednak wokół komina. Liczę na ostrą, mroźną i śnieżną zimę, która pozwoli mi przypomnieć sobie uroki mojej okolicy. Ja naprawdę wiem, jak zorganizować sobie czas, nie będę się nudził (śmiech)!
3 min
Mateusz Cierniak po sezonie 2023 z wizytą w APC - zobacz video
Zobacz, jak wyglądały treningi i badania Mateusza Cierniaka w Red Bull Athlete Performance Center w Austrii.