Wingsuit i skoki ze spadochronem
Lot w kombinezonie wingsuit podczas całkowitego zaćmienia Słońca
Fotograf Noah Wetzel i Mike Brewer z Red Bull Air Force poświęcili dziewięć miesięcy na uwiecznienie tego jedynego w swoim rodzaju lotu w kombinezonie wingsuit podczas całkowitego zaćmienia Słońca.
Nikt wcześniej nie widział takiego zdjęcia – człowieka w spektakularnym locie podczas rzadkiego, całkowitego zaćmienia Słońca – bo nikt nawet nie wyobrażał sobie, że coś takiego jest możliwe. Tak było, dopóki fotograf Noah Wetzel i wszechstronny sportowiec, specjalista od lotniczych wyczynów, Mike Brewer nie spotkali się i nie wpadli na to, że od dawna łączy ich wspólne marzenie… Spędzili dziewięć miesięcy, dopracowując każdy szczegół, żeby mogła narodzić się jedna fotografia.
Na tym wyjątkowym zdjęciu Brewer, członek Red Bull Air Force, leci wzdłuż grzbietu górskiego, unosząc się kilka metrów nad ziemią, a jego sylwetkę otacza nieziemski kontur Słońca zasłoniętego przez Księżyc. „To chyba jedno z najbardziej skomplikowanych zdjęć, jakie kiedykolwiek próbowano wykonać” – mówi Wetzel. I nie są to przechwałki. „Od początku naszym celem było uchwycenie tej jedynej w swoim rodzaju chwili, ukazującej zestawienie mocy wszechświata i sportowej finezji – ludzkiego lotu podczas całkowitego zaćmienia Słońca”.
Mike Brewer leci na tle całkowitego zaćmienia Słońca w Hiszpanii
© Noah Wetzel
Całkowite zaćmienia Słońca są niezwykle rzadkie – zdarzają się średnio raz na 18 miesięcy, ale są widoczne w różnych miejscach naszej planety. To było jeszcze bardziej wyjątkowe, bo trwało 84 sekundy i miało miejsce na kilka minut przed zachodem słońca, co dało najbardziej spektakularne oświetlenie, jakie można sobie wyobrazić. „Większość ludzi nigdy nie zobaczy całkowitego zaćmienia i nie zdaje sobie sprawy, jak rzadkie jest to zjawisko” – mówi Wetzel. „Różnica między zaćmieniem w 99% a całkowitym zaćmieniem jest jak między dniem a nocą. Zamiast płaskiego, przysłoniętego w kształcie sierpa Słońca patrzysz na trójwymiarowy, świecący pierścień na niebie”.
To konkretne zaćmienie w fazie całkowitej można było oglądać tylko na wąskim pasie lądu w Hiszpanii, Islandii i Grenlandii, więc Wetzel i Brewer wybrali obszar pustynny na północ od Madrytu, który wydawał się idealny do zrealizowania tego niemal niemożliwego przedsięwzięcia. W tym celu Brewer zdobył cenne wsparcie lokalnego eksperta – hiszpańskiego sportowca Red Bulla, Daniego Romána, który pomógł mu zrozumieć specyfikę tego miejsca . Román również skoczył podczas zaćmienia, żeby zwiększyć szanse na sukces.
Mike Brewer i Dani Román szykują się do skoku podczas zaćmienia w Hiszpanii
© Noah Wetzel
Wymagania techniczne potrzebne do zrobienia tego niezwykłego ujęcia były olbrzymie. Brewer leciał w kombinezonie wingsuit niecałe 5 metrów nad górzystym płaskowyżem, w niemal całkowitej ciemności, z prędkością przekraczającą 240 km/h. „Fotografia była bardzo wymagająca technicznie, ale lot w wingsuicie też nie był bułką z masłem” – mówi Brewer. „Żadna ze zmiennych w tym projekcie nie była sama w sobie zbyt nietypowa, ale razem stanowiły one ekscytujące wyzwanie”.
W międzyczasie Wetzel fotografował ten szybki lot z odległości prawie dwóch kilometrów, polegając na łączności radiowej, miesiącach intensywnych ćwiczeń oraz zaawansowanym bezprzewodowym systemie lamp błyskowych ustawionym na płaskowyżu pod szybko przemieszczającymi się obiektami - pilotami wingsuit. Wszystko po to, żeby idealnie uchwycić Brewera w locie z jego sylwetką otoczoną przez zaćmienie. Wetzel wykonał to przełomowe ujęcie za pomocą dwóch połączonych obiektywów Canon 600 mm. Ustawił też trzy oddzielne systemy bezprzewodowych lamp błyskowych, żeby zmniejszyć ryzyko awarii technicznej.
Mike Brewer świętuje po locie w kombinezonie wingsuit podczas zaćmienia
© Noah Wetzel
Po miesiącach nieprzespanych nocy, z obolałymi nogami byłem mega podekscytowany, że w końcu mogłem tu być, gdy zaćmienie nadeszło
To nie pierwszy sukces Wetzela w challenge'u rzuconym mu przez naturę. Już w 2017 roku zrobił niesamowite zdjęcie ridera mtb w powietrzu podczas całkowitego zaćmienia, które ostatecznie wygrało w jednej z kategorii prestiżowego konkursu fotograficznego Red Bull Illume – było to jedno z zaledwie 12 zdjęć spośród 60 000 zgłoszeń z całego świata, które zdobyły to wyróżnienie. Ale to nowe, śmiałe ujęcie, jak sam przyznaje, było na zupełnie innym poziomie – na samej granicy „cienkiej linii fotograficznej niemożliwości”.
Chociaż Wetzel i Brewer mieli tylko 84 sekundy, by zrealizować ujęcie życia, razem poświęcili ponad 600 godzin i dziewięć miesięcy życia na zidentyfikowanie i rozpracowanie każdego potencjalnego wyzwania. Zorganizowali cztery sesje testowe, w tym symulację przed świtem w Moab w stanie Utah, podczas której musieli przeprawić się przez rzekę na pontonie i w ciemnościach wciągać setki kilogramów sprzętu pod górę (a potem znosić go z powrotem w pustynnym słońcu). „Po miesiącach nieprzespanych nocy, z obolałymi nogami byłem strasznie podekscytowany, że w końcu znalazłem się tutaj, gdy zaćmienie miało się właśnie rozpocząć” – mówi Brewer. „To coś, czego nikt wcześniej nie próbował. Było nieskończenie wiele sposobów, na jakie to mogłoby się nie udać, a mieliśmy tylko jedną szansę. Ale właśnie to sprawia, że jest to tak satysfakcjonujące”.
Mike Brewer, Dani Román i Noah Wetzel po skoku podczas zaćmienia
© Noah Wetzel
Mimo całego tego metodycznego planowania, zarówno Wetzel, jak i Brewer są, co zrozumiałe, wzruszeni tym, co osiągnęli. Te wszystkie miesiące intensywnych przygotowań i lata marzeń zostały nagrodzone zdjęciami, jakich nikt wcześniej nie widział – chwilą zatrzymaną na zawsze, tak magiczną i rzadką jak całkowite zaćmienie.
„Zupełnie zaniemówiłem” – mówi Wetzel. „Nie potrafię wyrazić, jak niesamowicie trudne było skomponowanie tego zdjęcia. To musi być jedno z najbardziej skomplikowanych, precyzyjnych i pełnych presji zdjęć, jakie kiedykolwiek zrobiono. Nie mógłbym być bardziej zachwycony efektem”.
Brewer zgadza się z tym. „Wiedzieliśmy, że wybieramy najtrudniejszy sposób na zrobienie tego zdjęcia, ale że jeśli nam się uda, to będzie to najbardziej satysfakcjonujące” – mówi. „Aby w ogóle mieć szansę, potrzebowaliśmy dziewięciu miesięcy treningów, obliczeń, wspinaczki po górach, a potem lotu w ciemnościach. Uczucie, jakie towarzyszyło mi, gdy otwierałem spadochron, wiedząc, że udało nam się zrobić to ujęcie, było jednym z najsilniejszych w całej mojej karierze lotniczej. Efekty są niezapomniane”
O autorze